Πεπτικό

ΕΙΛΕΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΧΟΛΟΛΙΘΟΥΣ (Ε.Χ.)

 

Το έτος 1954 ο Dr. Bourtholin περιέγραψε πρώτος την ύπαρξη χολοκυστοεντερικού συριγγίου με την παρουσία χολολίθου στο έντερο.

Το έτος 1890 ο Courkoisier δημοσίευσε την πρώτη σειρά με 131 περιστατικά που είχαν ειλεό από χολόλιθους.

Γενικά ο Ε.Χ. είναι σπάνια νόσος με συχνότητα συμμετοχής 1% - 3% στους αποφρακτικούς ειλεούς.

Εμφανίζει μεγαλύτερη συχνότητα στις γυναίκες μεγάλης ηλικίας, όπου και αποτελεί στατιστικά ποσοστό 25% του συνόλου των ειλεών του λεπτού εντέρου.

Η μεγάλη ηλικία στην οποία εμφανίζεται η νόσος, τα συνυπάρχοντα στην ηλικία ατή νοσήματα (π.χ. Αρτηριακή Υπέρταση – Υπερχοληστεριναιμία – Σακχαρώδης Διαβήτης), συμμετέχουν άμεσα στην αύξηση θνητότητας και νοσηρότητας που συνοδεύουν τον ειλεό από χολόλιθους.

Η θνητότητα είχε υπολογιστεί παλιά σε ποσοστά 40% - 70% με μείωση στην σημερινή εποχή 15% - 18%.

Βέβαια ο ειλεός από χολολίθους παραμένει οξεία, κρίσιμη και απειλητική για την ζωή του ασθενούς, νόσος.

Έτσι, η έγκαιρη και τεκμηριωμένη διάγνωση θεωρείται απόλυτα απαραίτητη και αποτελεί επίσης καλό προγνωστικό σημείο για τον ασθενή.

ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΛΕΟΥ ΑΠΟ ΧΟΛΟΛΙΘΟΥΣ

Η δημιουργία συριγγίου επικοινωνίας του χοληφόρου δένδρου με το έντερο είναι το παθογενετικό στοιχείο του Ε.Χ.

Το συρίγγιο αυτό δημιουργείται από επεισόδια χολοκυστίτιδας, τα οποία προκαλούν φλεγμονές της χοληδόχου κύστεως, συμφύσεις, διάβρωση των παρακείμενων οργάνων.

Όλες οι παραπάνω φλεγμονώδεις διεργασίες, προκαλούν ισχαιμία και διαβρωτικές εξεργασίες, οι οποίες προκαλούν δημιουργία συριγγίου μεταξύ χοληδόχου κύστεως και εντέρου.

Τα περισσότερα συρίγγια εμφανίζονται από 12δάκτυλο (γειτονικός ιστός με τη χοληδόχο κύστη) αλλά εμφανίζεται και στο στομάχι, λεπτό έντερο, έντερο.

Μεγάλος αριθμός από χολολίθους διέρχεται από τα συρίγγια που δημιουργούνται χωρίς να προκαλούνται κλινικά ή εργαστηριακά ευρήματα.

Απόφραξη συμβαίνει όταν οι διερχόμενοι χολόλιθοι έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 2.0 – 2.5εκ.

Το σημείο που εκδηλώνεται συνήθως ο ειλεός από χολολίθους είναι το λεπτό έντερο, το οποίο έχει φυσιολογικά μικρή διάμετρο, συγκριτικά με το παχύ.

Το έτος 1896 περιγράφηκε το σύνδρομο Bouveret:

απόφραξη του γαστρικού στομίου που προκλήθηκε

από μετακίνηση χολολίθου μέσω

χολοκυστοδωδεκαδακτυλικού συριγγίου.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Ε.Χ.

Ουσιαστικά ο ειλεός από χολολίθους είναι μηχανικός αποφρακτικός ειλεός και τα συμπτώματα τα οποία προκαλεί εξαρτώνται από την ανατομική θέση της απόφραξης.

Βέβαια ναυτία, έμετοι χολώδεις στην αρχή, κοπρανώδεις μετά, πόνοι, δυσκοιλιότητα, απουσία εντερικών ήχων, παρουσία εντερικών ήχων «μεταλλικής απήχησης» εμφανίζονται σαν κλινικά συμπτώματα συνήθως.

Τα παραπάνω συμπτώματα μπορεί να παρουσιάζουν διαλείποντα χαρακτήρα επειδή ο λίθος ή οι λίθοι κινούνται ακολουθώντας τις κινήσεις που επιτελούν τα έντερα, μέχρι του σημείου που η διέλευση διαμέσου του αυλού του εντέρου δεν είναι δυνατή οπότε προκαλείται η απόφραξη του εντέρου.

Για τους παραπάνω λόγους η διάγνωση του Ε.Χ. γίνεται 3 – 8 μέρες μετά την εκδήλωση ή κάποιων από τα προαναφερθέντα κλινικά συμπτώματα.

Το 50% των ατόμων που εμφανίζουν Ε.Χ. έχουν ιστορικό χολολιθίασης.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Γίνεται δύσκολα λόγω της «ατυπίας» των κλινικών συμπτωμάτων και την περιοδικότητας που παρουσιάζουν αυτά.

Η προεγχειρητική διάγνωση γίνεται σε ποσοστά 20% - 50%.

Η διάγνωση γίνεται :

  1. Από την κλινική εικόνα.
  2. Από τα κλασσικά ακτινολογικά ευρήματα τα οποία αναφέρονται σαν ΤΡΙΑΔΑ Rigler’s, όπου :

Ø    1ο εύρημα

Ø    2ο εύρημα

Ø    3ο εύρημα

> μερική ή ολική απόφραξη το εντέρου.

> αεροχολία (παρουσία αέρα στο χοληφόρο δένδρο).

> ασυνήθεις θέσεις χολολίθων στο έντερο.

Η παρουσία και ανεύρεση των παραπάνω στοιχείων εμφανίζονται σε ποσοστό 17% - 35% (βιβλιογραφικά δεδομένα), με τον συνδυασμό ηπερηχογραφήματος + απλής ακτινογραφίας κοιλίας.

Επίσης, ο συνδυασμός υπερηχογραφήματος (U/S – C.T.S. κοιλίας προσεγγίζει κατά 74% τον ειλεό από χολολίθους.

Ευαισθησία C.T.S. είναι πάνω από 93%.

Τα ακτινολογικά αυτά ευρήματα (U/S – C.T.S.) πρέπει να συνδυάζονται και συμβαδίζουν με τα κλινικοεργαστηριακά ευρήματα.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ Ε.Χ.

Χειρουργική ανοικτή λαπαροστομία και εντερολιθεκτομή (αφού προηγουμένως ρυθμιστούν τα ζωτικά σημεία του αρρώστου όπως ηλεκτρολυτικές διαταραχές – αφυδάτωση – αρτηριακή πίεση) αλλά και τα συνυπάρχοντα νοσήματα (Α.Π. – Σ.Δ.) τα οποία συνοδεύουν συνήθως το Ε.Χ. και που «συνοδεύουν» τα μεγάλης ηλικίας άτομα.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

ΕΙΛΕΟΣ (ΑΠΟΦΡΑΞΗ ΛΕΠΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ)

 

ΕΝΔΟΓΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

Ø  Συγγενής (ατρησία - στένωση).

Ø  Φλεγμονώδης (v. Grohn – μετά ακτινοβολία εντερίτιδα)

Ø  Νεοπλάσματα (μεταστατικά ή πρωτοπαθή)

Ø  Εγκολεασμός.

Ø  Τραυματισμός (αιμάτωμα).

ΕΞΩΓΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

Ø  Κήλες (ενδογενής – εξωγενής).

Ø  Συμφύσεις.

Ø  Συστροφή.

Ø  Συμπίεση από μάζες (όγκοι – αιματώματα – αποστήματα).

ΕΝΔΟΛΙΚΑ ΑΙΤΙΑ

Ø  Ξένα σήματα.

Ø  Χολολίθοι.

Ø  Βάριο.

Ø  Πίλωμα

Ø  Ασκαριδίαση.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΩΣΗ – ΕΚΠ ΕΝΤΕΡΟΥ

Τα εκκολπώματα (ΕΚΠ) του εντέρου είναι κήλες (προπτώσεις) του βλεννογόνου και υποβλεννογονίου χιτώνα του εντέρου που προσπίπτουν στον αυλό του εντέρου μέσω του μυϊκού χιτώνα.

Τα εκκολπώματα μπορεί να αναπτυχθούν σε όλο το παχύ έντερο αλλά συνήθως εντοπίζονται κατά μήκος τους μεσεντερίου, στα σημεία όπου διέρχονται αιμοφόρα τροφικά αγγεία (ανατομικά μειονεκτικές και ευένδοτες στις ενδαυλικές πιέσεις του εντέρου θέσεις).

Το πιο «ευαίσθητο» σημείο είναι η περιοχή του σιγμοειδούς.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΑ (ΕΚΠ)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τα ΕΚΠ είναι σαρκοειδείς προβολές του βλεννογόνου, οι οποίοι προβάλλουν από σωληνώδες όργανο. Τα αληθή εκκολπώματα περιέχουν και όλους του ανοτομικούς χιτώνες, από τους οποίους αποτελείται το έντερο (βλεννογόνο, μυϊκό, ορογόνο)

Ψευδοεκκολπώματα ονομάζονται εκείνα που αποτέλουνται από προσεκβολή του βλεννογόνου δια μέσου του μυϊκού τοιχώματος (Δεν αποτελούνται και από τους τρείς χιτώνες).

Εκκολπώματα, εμφανίζονται στον οισοφάγο, όπως και στη Μεκέλειο απόφυση* και είναι αληθή εκκολπώματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΕΚΚΟΛΠΩΜΑ ZENKER’S (Ε.Ζ.)

Το εκκόλπωμα Zenker’s (E.Z.) περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ludlaw το έτος 1796. Είναι ένα ψευδές (διότι δεν περιέχει και τους τρείς χιτώνες : βλεννογόνο, μυϊκό, ορογόνο) εκκόλπωμα του οπισθίου άνω τμήματος, του οισοφάγου.

Εμφανίζεται συνήθως σε άτομα μεγάλης ηλικίας.

Στο Ε.Ζ. τμήματα βλεννογόνου και υποβλεννογόνου τοιχώματος προσπίπτει, προβάλλει δια μέσου του μυϊκού χιτώνα στο οπίσθιο τοίχωμα στο τμήμα του άνω οισοφάγου στην ανατομική περιοχή (στο τρίγωνο του Killian’s), δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό θύλακο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το τρίγωνο του Killian’s δεν διαθέτει μυϊκές ίνες και αυτό καθιστά το τοίχωμα του οισοφάγου ευένδοτο στις πιέσεις.

Ο θύλακος προκαλείται από χρόνια αύξηση της πίεσης μέσα στον οισοφάγο και αυτό προκαλείται από το ότι η συνολική κινητικότητα του οισοφάγου, όπως η λειτουργία του άνω οισοφαγικού σφιγκτήρα, επηρεάζεται από την δημιουργία του Ε.Ζ. και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της ενδαυλικής πίεσης μέσα στον οισοφάγο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Περισσότερα από 1000 φάρμακα, που είναι φοβερά εντυπωσιακός αριθμός ενοχοποιούνται για δημιουργία ηπατοπαθειών, που υπάγονται στις ανεπιθύμητες ενέργειες των φαρμάκων αυτών.

Πρέπει εξ αρχής να αναφερθεί ότι κάθε φάρμακο, μιμείται όλο το φάσμα των ηπατικών παθήσεων από την οξεία ηπατίτιδα έως το νεόπλασμα ήπατος.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ ΗΠΑΤΟΠΑΘΕΙΑ


Η πορεία της αλκοολικής ηπατοπάθειας εμφανίζει ευρύτατο φάσμα κλινικών, βιοχημικών και ιστολογικών μορφών με 3 κλινικές οντότητες.

1. ΑΛΚΟΟΛΙΚΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΛΙΠΩΔΗΣ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΗΠΑΤΟΣ
2. ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ
3. ΑΛΚΟΟΛΙΚΗ ΚΙΡΡΩΣΗ.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΕΓΚΟΛΕΑΣΜΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ (Ε.Ε.)

Ο Ε.Ε. είναι εντερική απόφραξη, η οποία προκαλείται από την είσοδο ή περιέλιξη τμήματος εντέρου παχέως ή λεπτού στον αυλό του αμέσως περιφερικότερα ευρισκόμενου εντέρου, με αποτέλεσμα τον σχηματισμό διπλού εντερικού σωλήνα.

Ο αυλός του εντέρου αποφράσσεται από το τμήμα του εντέρου που εγκολεάζεται και αυτό προκαλεί διάταση του κεντρικότερου προς την απόφραξη τμήματος του εντέρου, όπως απόφραξη των φλεβών (φλεβική στάση).

Η όλη αυτή διεργασία εκτός από τη συμπίεση των αγγείων του εντέρου προκαλεί και σύνοδη απόφραξη των λεμφαγγείων του εντέρου (λεμφική στάση).

Συνέχεια ανάγνωσης

ΟΠΙΣΘΟΠΕΡΙΤΟΝΑΪΚΑ ΑΠΟΣΤΗΜΑΤΑ Ο.Α.

Τα Ο.Α. ξεχωρίζουν σαν :

1. ΠΕΡΙΝΕΦΡΙΚΑ
2. Ο.Α. άνωθεν πυελικής ζώνης (άνω οπισθοπεριτοναίο).
3. ΠΥΕΛΙΚΑ
4. ΜΙΚΤΑ
5. ΜΥΟΣΚΕΛΕΤΙΚΑ

Τα Ο.Α. προκαλούνταιαπό αιματογενή διασπορά ή δευτεροπαθή κατά συνέχεια ιστού.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΛΕΜΦΩΜΑΤΑ ΣΤΟΜΑΧΟΥ

Συνήθως το λέμφωμα αφορά κύτταρα του λεμφικού συστήματος τα οποία βρίσκονται στους λεμφοειδείς ιστούς, όμως σε ποσοστό 25% - 50% το λέμφωμα εμφανίζεται και σε μη λεμφοειδικούς ιστούς : στομάχι 50% - 60%, λεπτό έντερο 30%, παχύ έντερο 10%.

Είναι ο δεύτερος σε συχνότητα καρκίνος στομάχου μετά το αδενοκαρκίνωμα.

Εμφανίζεται συνήθως μετά την ηλικία των 50 ετών, μέση εμφάνιση ηλικίας τα 60 – 65 έτη.

Συνέχεια ανάγνωσης

e-genius.gr ...intelligent web software