Γενικά Θέματα

 
 
 
Όλα τα παραπάνω νοσήματα σαν κλινική εικόνα εμφανίζουν – ΠΥΡΕΤΟ – ΡΙΓΗ – ΜΥΪΚΑ ΑΛΓΗ – ΚΟΠΩΣΗ – ΒΗΧΑ, δηλαδή όμοια κλινική εικόνα η οποία προσθέτει άλλο ένα «διαγνωστικό πονοκέφαλο» στον θεράποντα γιατρό, οποίος πρέπει να κατευθύνει την σκέψη του είτε σε μία διάγνωση που έχει καλοήθη πορεία και εξέλιξη είτε θα προσθέσει 1 ακόμη άτομο θύμα της πανδημίας του COV-19.
 
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΚΟΡΩΝΑΪΟΙ
COV-19 : Αποτελεί ένα στέλεχος της ομάδας των κοροναϊών των ανθρώπων που έχει προκαλέσει την σημερινή πανδημία (Νοσηρότητα 3.4%).
Οι μέχρι τώρα γνωστοί τύποι κοροναϊών που προσβάλλουν τον άνθρωπο είναι τύπος ① 229Ε  ② NL63  ③ OC43  ④ HKV1.
Οι ① και ② ιοί χαρακτηρίζονται σαν α’ κοροναϊοί ενώ οι ③ και ④ χαρακτηρίζονται σαν β’ κοροναϊοί.
Άλλοι τύποι κοροναϊού περιλαμβάνουν :
⑤ του MERS β’ κοροναϊός που προκαλεί το ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.
⑥ του SARS-COV β’ κοροναϊός που προκαλεί το οξύ σοβαρά αναπνευστικά σύνδρομα (Severe Acute Respiratory syndrome)
⑦ του SARS-COV2 ο καινούργιος κοροναϊός που προκαλεί την νόσο κοροναϊού 2019 – COV-19.
Οι παραπάνω ιοί εκτός του 7 προκαλούν μικρού έως μέτριου βαθμού νόσηση που εντοπίζεται στο ανώτερο αναπνευστικό σύστημα, όπως συμβαίνει και με το ΚΟΙΝΟ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ (Κ.Κ.).
Πολλά άτομα μολύνονται στις φάσεις της ζωής της από 1 η περισσότερους από τους ιούς αυτούς.
Η επανάληψη δείχνει ότι δεν υπάρχει διασταυρούμενη ανοσία για του ιούς αυτού και του COV-19.
Τα συμπτώματα τα οποία προκαλούν οι ιοί αυτοί είναι : καταρροή – ξηρότητα λαιμού – πονοκέφαλο – πυρετό – βήχα – αδιαθεσία – κόπωση.
 
Μερικές φορές οι ιοί προκαλούν λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος (πνευμονία, βρογχίτιδα) που προσβάλλει συχνότερα στα άτομα με καταπιεσμένο ανοσολογικό σύστημα – καρδιοπνευμονικά νοσήματα – παιδιά – ηλικιωμένους.
Η διάδοση των γνωστών κοροναϊών γίνεται από άτομο σε άτομο :
Μέσω σταγονιδίων ομιλίας, φταρνίσματος
Βήχα
Στενή σωματική επαφή (χειραψία)
Επαφή με μολυσμένες επιφάνειες πριν από το πλύσιμο των χεριών επαφή με χέρια, μύτη, στόμα.
Οι κοινοί κοροναϊοί προκαλούν επιδημίες φθινόπωρο και χειμώνα κυρίως αλλά και σε κάθε εποχή του χρόνου στα μικρά παιδιά.
Το άτομο μολύνεται πολλές φορές το χρόνο στη ζωή του από τους γνωστούς αυτούς κορωναϊούς!!!
Τα προστατευτικά μέτρα για τους ιούς αυτούς περιλαμβάνουν τα ήδη γνωστά μέτρα προφύλαξης τα οποία ισχύουν για τον COV-19 (μάσκα – αποστάσεις – κάλυψη του στόματος στον βήχα και φτάρνισμα – απολύμανση υπόπτων επιφανειών όπως πάγκοι κουζίνας, πόμολα πόρτας, παράθυρο).
Θεραπεία : Δεν υπάρχει. Γίνεται συμπτωματική, υποστηρικτική (λήψη αντιπυρετικών – εφύγρανση ατμόσφαιρας δωματίου – λήψη πολλών υγρών – παραμονή στο σπίτι).
 
ΚΟΙΝΟ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ (Κ.Κ.)
Το κοινό κρυολόγημα που κάνει το άτομο «δυστυχισμένο» εμφανίζει ελαφρύτερα συμπτώματα από τα αντίστοιχα πιο επιθετικά της γρίππης.
Τα συμπτώματα του Κ.Κ., είναι :
Ρινικές εκκρίσεις 
(μέτριος) Βήχας
Αίσθημα κόπωσης (όχι πάντα)
Δάκρυα στα μάτια
Ξηρότητα λαιμού
Σπάνια πονοκέφαλος
Μυϊκά άλγη, αρθραλγίες.
Το τυπικό Κ.Κ. διαδράμει περίοδο χρονική 7-10 ημερών.
Τα περισσότερα συμπτώματα που εμφανίζει το Κ.Κ. δεν προέρχονται από την ίδια την λοίμωξη αλλά οφείλονται στις αντιδράσεις του ανοσοποιητικού μας συστήματος.
Η ενίσχυση του οποίου επιτυγχάνεται :
Διατροφή φυσικών προϊόντων
Κατάλληλη ενυδάτωση (νερό, τσάι, χυμοί)
Καλό ύπνο
Λήψη πολυβιταμίνων
Βιτ. C (πορτοκάλια, λεμόνια).
ΣΥΝΙΣΤΩΜΕΝΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.
Έτσι, το Σεπτέμβριο ή αρχές Οκτωβρίου τα νέα εμβόλια της γρίπης κυκλοφορούν και περιλαμβάνουν 3 ή 4 νέα στελέχη.
 
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΠΟΧΙΑΚΗΣ ΓΡΙΠΠΗΣ ΚΑΙ COV-19
Ιός εποχικής γρίπης όπως και ο COV-19 μεταδίδεται με διαπροσωπική επαφή (μύτη, στόμα, φτάρνισμα).
Ταχύτητα μετάδοσης : Συμπτώματα γρίπης εμφανίζονται νωρίτερα και εξαπλώνονται ταχύτατα. Μετάδοση του COV-19 γίνεται και κατά στάδιο επώασης.
Επίσης, μετάδοση γρίπης γίνεται από παιδιά  ενήλικες.
COV-19 ενήλικες  παιδιά (λιγότερο πιθανά συμπτώματα).
Απώλεια όσφρησης εμφανίζεται και στο Κ.Κ. αλλά συνοδεύεται από ρινική καταρροή (συνάχι). Η απώλεια όσφρησης που συμβαίνει στον COV-19 προκαλείται διότι τα άτομα εξακολουθούν να αναπνέουν από την μύτη, ελεύθερα και προσβάλλεται η οσφρητική οδός.
Αιτιολογία : Η ανοσμία του Κ.Κ. προκαλείται από απόφραξη άμεση των ρινικών διόδων.
COV-19  Κ.Ν.Σ.  ΑΝΟΣΜΙΑ.
Επίσης, η προσβολή με COV-19 προκαλεί κώφωση ετερόπλευρη συνήθως.
 
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΚΟΙΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
COV-19 ΓΡΙΠΠΗ Κ.Κ.
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΠΩΑΣΗΣ 1-14 μέρες 1-4 μέρες 1-3 μέρες
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΡΟΩΡΑ Σταδιακά Απότομα Σταδιακά
ΠΥΡΕΤΟΣ Κοινό Κοινό Ήπιος - μέτριος
ΒΗΧΑΣ Κοινό Κοινό Μερικές φορές
ΚΟΠΩΣΗ Κοινό Κοινό Μερικές φορές
ΣΥΝΑΧΙ Μερικές φορές Μερικές φορές Κοινό
ΜΠΟΥΚΩΜΑ ΜΥΤΗΣ Μερικές φορές Μερικές φορές Κοινό
ΔΙΑΡΡΟΙΕΣ Μερικές φορές Μερικές φορές Σπάνια
ΑΛΓΗ ΣΩΜΑΤΟΣ Μερικές φορές Κοινό Ελαφρά
ΠΟΝΟΛΑΙΜΟΣ Μερικές φορές Μερικές φορές Κοινό
ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ Μερικές φορές Κοινό Μερικές φορές
ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΑΝΑΠΝΟΗΣ Κοινό Μερικές φορές Μερικές φορές
 
Στον παραπάνω πίνακα πρέπει και να προστεθεί η διαφορική διάγνωση της εποχιακής αλλεργίας.
Στη λοίμωξη με COV-19 τα συμπτώματα που εμφανίζονται κυμαίνονται από ελαφρά έως πολύ βαριά.
Η Γρίπη εμφανίζεται με απότομα συμπτώματα.
Το Κοινό Κρυολόγημα εμφανίζει σταδιακή έναρξη των συμπτωμάτων.
Η Εποχιακή Αλλεργία, τα συμπτώματα που εμφανίζει βελτιώνονται ή επιδεινώνονται από τους περιβαλλοντικούς ερεθισμούς.
 
ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΓΡΙΠΠΗΣ ΚΑΙ COV-19 
ΔΙΑΦΟΡΕΣ
 
Ίδιες κλινικές εκδηλώσεις με μεγάλο φάσμα εκδηλώσεων και τα δύο νοσήματα που περιλαμβάνει από ασυμπτωματικό – ελαφράς μορφής στάδιο έως σοβαρής νόσησης και θανατηφόρο κατάληξης.
 
ΙΔΙΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ δεδομένου ότι και τα δύο νοσήματα έχουν τον ίδιο τρόπο μετάδοσης (αερογενώς, άτομο  άτομο, συγχρωτισμός).
 
Διαφορά υπάρχει στην ταχύτητα μετάδοσης μεταξύ των δύο. Η γρίπη έχει μικρότερο μέσο χρόνο επώασης και δηλαδή η γρίπη έχει χρόνο επώασης 3 ημέρες ενώ ο COV-19 5-8 ημέρες. Η παραμονή του ιού COV-19 στον ανθρώπινο οργανισμό.
 
Έχει παρατηρηθεί ότι και ακόμη μετα από 40 ημέρες ο COV-19 ανιχνεύεται στον οργανισμό (στην περίοδο ανάρρωσης) με θετικά τα tests. Αυτό αποδίδεται σε τεμαχίδια του ιού, χωρίς να μεταδίδεται η νόσος. Αυτό σημαίνει ότι η γρίπη διαδίδεται ταχύτερα από τον COV-19.
 
Διάδοση της μόλυνσης 2 – 2,5 για COV-19. 
 
Τα παιδιά αποτελούν μεγάλη αναλογία πληθυσμού που προσβάλλεται από την γρίπη ενώ η συχνότητα προσβολής ηλικίας 0-19 είναι χαμηλή για COV-19. Στατιστικές αναφέρουν ότι τα παιδιά μολύνονται από τις μεγάλες ηλικίες.
 
Η πορεία εξέλιξης influenza και COV-19 διαφέρει.
Ο COV-19 προσβάλει 80%  χωρίς συμπτώματα 15% εμφανίζουν σοβαρή λοίμωξη και 5% διαδράμουν πολύ σοβαρά (χρήση Ο2 – νοσηλεία στη ΜΕΘ).
 
Πληθυσμιακά : Η γρίπη προσβάλλει σοβαρά έγκυες γυναίκες, μεγάλες ηλικίες, άτομα με προϋπάρχοντα νοσήματα («επικίνδυνοι παράγοντες») άτομα σε ανοσοκαταστολή.
Ο COV-19 προσβάλλει βαριά μεγάλες ηλικίες με υποκείμενες νόσους (Σ.Δ., καρδιαγγειακά επεισόδια, παχυσαρκία).
Γενικά ο θνητότητα από COV-19 είναι μεγαλύτερη της εποχιακής γρίπης (3%-4%).
Γρίπης <1%.
 
 
 
 
Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΓΡΙΠΠΗ (Influenza)

 
 
Η γρίππη προκαλείται από ιούς (RNA ιοί που ανήκουν στους ΟΡΘΟΜΥΞΟΪΟΥΣ) A, B, C, D.
Οι ιοί Α και Β αποτελούν τα κύρια αίτια της γρίππης στον άνθρωπο (απεικόνιση ιού).
 
Απεικόνιση του Ιού
Το σωμάτιο του ιού είναι σφαιρικό με σωματίδια 50-120mm διαμέτρου ή με νηματοειδής μορφής ιοσωμάτια διαμέτρου 20mm και μήκος 200-300nm.
Ο ιός φέρει 500 περίπου διακριτές ακιδόμορφες, προβολές στην επιφάνεια του περιβλήματος του (προεξέχουν 10-14nm από την επιφάνεια του ιού με μερικές προβολές εστεράση – αιμοσυγκολλητίνη διατεταγμένες σε πυκνή διασπορά και με άλλες προβολές αραιά διεσπαρμένες.
 
 
ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΙΟΥ ΤΗΣ ΓΡΙΠΠΗΣ
Η αιμοσυγκολλητίνη (haemaggluticin) H.A. και νευραμινιδάση (neuraminidase) Ν.Α. είναι πρωτεΐνες και βρίσκονται στην επιφάνεια των σωματιδίων.
Οι γλυκοπρωτεΐνες αυτές διαθέτουν ισχυρές αντιγονικές ιδιότητες και δημιουργούν ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ (Abs).
Τα Abs κατά την «Η» προσφέρουν ανοσία εξουδετερώνοντας τον ιό.
 
Τα Abs κατά «Ν» δρούν περιορίζοντας την μετάδοση του ιού από το ένα κύτταρο στο άλλο.
Τα RNA του ιού που δημιουργούν το γονιδίωμα σημειώνονται σαν σπείρες εντός του σωματιδίου και συνδέονται με τις ριβονουκλεϊνικές πρωτεΐνες.
Ο ιός Α διαιρείται σε υποτύπους με βάση 2 επιφανειακά αντιγόνα του : α) την Αιμοσυγκολλητίνη, β) την Νευραμινιδάση.
Τα γράμματα «Η» + «Ν» υποδηλώνουν 2 γλυκοπρωτεΐνες που βρίσκονται στην επιφάνεια του ιού.
Το «Η» αντιστοιχεί στην γλυκοπρωτεΐνη αιματογλουτινίνη (Haemaglutinin).
Το «Ν» αντιστοιχεί στην γλυκοπρωτεΐνη Νευραμινιδάση (Neuraminidase).
Έχουν βρεθεί και μελετηθεί 16 τύποι «Η» [Η1-16Η] και 9 «Ν» [Ν1-9], από αυτά Η1-Η3 και Ν1-Ν2 απαντώνται συχνότερα στα στελέχη του ιού που προσβάλλει ανθρώπους.
Η αιματογλουτινίνη και η νευραμινιτάση είναι απόλυτα απαραίτητες για την μολυσματικότητα και μεταδοτικότητα του ιού.
Η «Η» εμφανίζει 2 δράσεις :
 
 
 
Η «Ν» είναι ένζυμο που είναι απαραίτητο για την απελευθέρωση του ιού από το κύτταρο «ξενιστή».
Ο ιός C είναι σπάνιος, προκαλεί πιο ήπιες λοιμώξεις κυρίως σε μικρά παιδιά (ποσοστό 33% χωρίς συμπτώματα).
Τα κρούσματα της γρίππης ανέρχονται σε 3-5.000.000/ετησίως) με 290.00-650.000/ετησίως.
Ποσοστό των θανάτων αναφέρεται στατιστικά στο 20% των μη εμβολιασθέντων παιδιών και 10% των μη εμβολιασθέντων ενηλίκων.
Επιδημίες γρίππης εμφανίζονται στο Βόρειο και Νότιο Ημισφαίριο κυρίως τον χειμώνα.
Στον Ισημερινό κάθε εποχή του έτους.
Το έτος 2019 εμφανίστηκε πανδημία γρίππης Α (Α1Ν1).
 
Οι διάφοροι τύπου των ιών της γρίππης στον ανθρώπινο πληθυσμό.
Τα τετραγωνίδια δείχνουν της εμφάνιση νέων στελεχών που προκαλούν επαναλαμβανόμενες ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ.
Οι διακεκομμένες γραμμές δηλώνουν αβέβαια στελέχη γρίπης.
Η τοπική επιδημία γρίπης όταν αυτή εκδηλώνεται εμφανίζει 70% προσβολές.
Χωρίς την ύπαρξη επιδημιολογικών μελετών το ποσοστό είναι 15%.
Μετάδοση : γίνεται αερογενώς – από μολυσμένες επιφάνειες – επαφή χωριών με πρόσωπο, μάτια, στόμα.
Η γρίππη προσβάλλει επίσης τα γουρούνια, άλογα, πτηνά.
Η γρίππη μπορεί να εκδηλωθεί με ελαφρά συμπτώματα αλλά και πρόκληση πολύ σοβαρής νόσου.
Κατά την περίοδο πανδημίας 2018-19 επικρατούσε ο υποτύπος γρίπης Α (Α1Ν1) με παράλληλη εμφάνιση και προσβολή Η3Ν2.
Τα στελέχη Α1Ν1 του ιού γρίππης προσομοιάζουν γενετικά και αντιγονικά στα στελέχη του εμβολίου, αντίθετα με τα στελέχη Α (Η3Ν2)
Πάντως το πλείστον των ασθενών διαδράμει την προσβολή της γρίπης χωρίς την εμφάνιση επιπλοκών.
Στην Ελλάδα εμφανίζεται κατά τον μήνα Ιανουάριο και κορυφώνεται η δράση της τον Φεβρουάριο – Μάρτιο.
Γενικά σε κάθε επιδημία γρίππης η προσβολή των παιδιών είναι μεγαλύτερη ενώ τα μεγάλης ηλικίας άτομα συνήθως νοσηλεύονται στα Νοσοκομεία.
 
ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ
Τα 5 πιο κοινά συμπτώματα γρίππης, είναι :
Ιστορικό Επαφής με γνωστό κρούσμα γρίππης.
Αίσθημα κόπωσης δυσανάλογο του φυσικού έργου που επιτελείτε.
Μυαλγίες γενικευμένες που καλύπτουν όλο το σώμα.
Πυρετός : Πρόωρο σημείο γρίππης, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε άτομο που εμφανίζει πυρετό έχει γρίππη και το αντίθετο!!!
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΜΒΟΛΙΟ ΓΡΙΠΠΗΣ. Με το εμβόλιο γρίππης παρέχεται ασφάλεια μη νόσησης 80% περίπου αλλά ακόμη και επί προσβολής η νόσος διαδράμει πολύ ήπια και πιο σύντομη. Η κλινική εικόνα των συμπτωμάτων εμφανίζεται ξαφνικά είναι στην προσβολή γρίππης με πυρετό >28οC.
Βήχα (ξερός κατ’ αρχάς, πιο έντονος στην πορεία της νόσου). Η ρινίτιδα, βήχας, κακουχία μπορεί να παραμένουν μέχρι και 2 εβδομάδες μετά την πτώση του πυρετού.
 
ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΛΙΝΙΚΗ : Συμπτώματα πιο ήπια από εκείνα του Κ.Κ. ειδικά από ανώτερο αναπνευστικό σύστημα. Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι μικρότερης διάρκειας συνήθως χωρίς εμφάνιση επιπλοκών. Το Κ.Κ. δεν συνοδεύεται από Πυρετό!!!
 
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΡΙΠΠΗΣ
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ
ΠΥΡΕΤΟΣ 68-86% 25-73%
ΒΗΧΑΣ 84-98% 7-29%
ΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΡΙΝΟΣ 68-91% 19-41%
 
Απαντά τα 3 ευρήματα, ειδικά ο ΠΥΡΕΤΟΣ εμφανίζονται λιγότερο συχνά σε άτομα άνω των 60 ετών.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΓΡΙΠΠΗΣ - Ανίχνευση αντιγόνου γρίππης (ευαισθησία 92%- ειδικότητα 99%)
- Ανίχνευση νουκλεϊνικού οξέος (DNA ιού γρίππης)
- Απομόνωση του ιού γρίππης
- Αύξηση του τίτλου ειδικών αντισωμάτων έναντι γρίππης Α,Β.
ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΓΡΙΠΠΗΣ - Πνευμονία από πνευμονιόκοκκο κυρίως ή του ίδιου του ιού
- Αφυδάτωση ατόμου
- Ενεργοποίηση προϋπάρχοντος άσθματος, χρόνιας βρογχίτιδας
- Ιγμορίτις – Ωτίτις (μικρά παιδιά).
 
 
ΠΡΟΛΗΨΗ
ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ : Ο εμβολιασμός είναι αναγκαίος και επειδή ο ιός της γρίππης υφίσταται μεταλλάξεις, Ο ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ και ΠΡΕΠΕΙ να ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.
Το συνηθισμένο εμβόλιο είναι το τετραδύναμο, το οποίο περιέχει στελέχη Α και Β γρίππης (αδρανοποιηθέντα). Η διάρκεια κάλυψης του εμβολίου είναι 1 χρόνος και τούτο διότι οι ιοί της γρίππης υφίστανται μετάλλαξη π.χ. ο υποτύπος Η3Ν2 δεν περιέχει πλέον το στέλεχος που προκάλεσε την γρίππη Hong-Kong.
 
 
 
ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΡΙΠΠΗΣ
1. Άτομα με ηλικία > 65 ετών.
2. Ένοικοι γηροκομείων, ιδρυμάτων (με χρόνιες ασθένειες).
3. Ενήλικες αλλά και παιδιά με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα.
4. Άτομα με χρόνια νεφρική, ηπατική νόσο.
5. Άτομα με μεταβολικά νοσήματα (Σακχαρώδης Διαβήτης – Θυρεοειδοπάθειες).
6. Άτομα υπό ανοσοκαταστολή.
7. Άτομα με HIV.
8. Άτομα με συγγενείς αιμολυτικές αναιμίες (αιμοσφαιρινοπάθειες).
9. Παιδιά – έφηβοι που βρίσκονται υπό μακροχρόνια θεραπεία με ασπιρίνη.
10. Έγκυες γυναίκες κατά το α’ 3μηνο κύησης.
Επίσης ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό μονάδων Υγείας.
 
Συμπτώματα της γρίππης ειδικά στα παιδιά που όταν εμφανίζονται χρειάζονται
άμεση ιατρική εξέταση και φροντίδα.
 
Υψηλός, παρατεταμένος πυρετός – δυσκολία αναπνοής – ταχύπνοια – κυάνωση – άρνηση υγράς, στερεάς τροφής – μειωμένη δραστηριότητα, μείωση αντίληψης, υπνηλία – διεγερτικά φαινόμενα, σπασμοί – επανεμφάνιση του πυρετού ή επιδείνωση του βήχα μετά παροδική βελτίωση των συμπτωμάτων της γρίππης αλλά και επιδείνωση προϋπάρχοντος υποκείμενου νοσήματος (Σακχ. Διαβήτης – Καρδιοαναπνευστικά προβλήματα).
 
ΠΡΟΛΗΨΗ
ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ : Ειδικότερα για τις ομάδες υψηλού κινδύνου – επαγγελματίες υγείας (το εμβόλιο χορηγείται Οκτώβριο, Νοέμβριο). Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ και τούτο διότι ο ιός της γρίππης μεταλλάσσεται.
ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΥΣΤΗΡΟΙ ΥΓΙΕΙΝΗΣ (πλύσιμο χεριών – χρήση αντισηπτικών – χρήση μάσκας!!!)
ΑΠΟΦΥΓΗ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ – ΓΥΓΧΡΩΤΙΣΜΟΥ.
 
ΘΕΡΑΠΕΙΑ
2 κατηγορίες φαρμάκων κατά των ιών που χορηγούνται θεραπευτικά αλλά και προληπτικά (επαφή με πάσχοντα)
ΑΝΑΣΤΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΥΡΑΜΙΝΙΔΑΣΗΣ : Βασικής πρωτεΐνης του ιού. Ζαναμιβίρη – Ασελταμιβίρη (Δρουν κατά Α, Β, ιών)
ΑΜΑΝΤΑΔΙΝΗ, ΡΙΜΑΝΤΑΔΙΝΗ : Παλαιότερα φάρμακα δρουν κατά του ιού Α της γρίππης. Χρήση περιορισμένη έχει αναπτυχθεί αντίδραση στη δράση τους.
 
 
 
 
 
Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ref.: - WHO
- Βικιπαίδεια
- Merck Man 19th ed.
- Taber’s λεξικό
 

ΓΑΛΑΚΤΙΚΗ ΔΕΥΔΡΟΓΕΝΑΣΗ Ή ΑΦΥΔΡΟΓΟΝΑΣΗ (LDH)  

 
Η LDH είναι ενδοκυττάριο ένζυμο με μεγάλες συγκεντρώσεις στο ήπαρ, καρδιά, νεφρούς, σκελετικούς μύες, ερυθρά αιμοσφαίρια.
Η συγκέντρωση της LDH είναι 500 φορές μεγαλύτερες από εκείνης του ορού.
Η LDH αποτελεί χρήσιμο διαγνωστικό στοιχείο σε συνδυασμό με την CRK και SGOT στο εμφρακτό μυοκαρδίου διότι υψηλές τιμές αυτής διαρκούν περισσότερο χρόνο (3-10 ημέρες).
Η LDH αυξάνεται συνήθως την 2η ημέρα μετά από οξύ έμφραγμα και κορυφώνεται η τιμή της την 3η-5η ημέρα.
Επάνοδος στα φυσιολογικά όρια μετά 1-2 εβδομάδες.
Στο εμφρακτό του πνεύμονος η τιμή LDH αυξάνεται 24 ώρες μετά την έναρξη του πόνου και μειώνεται μετά από 1-2 ημέρες.
Η άνοδος αυτή σε συνδυασμό με φυσιολογικές τιμές SGOT δηλώνει πνευμονική εμβολή.
Φ.Τ. LDH : 240 – 480 IU/L.
 
Τρόπος λήψης : Ορός ή πλάσμα ηπαρηνισμένο. Διατήρηση του δείγματος σε θερμοκρασία δωματίου. Αποφεύγεται η ψύξη του δείγματος πάνω από 12 ώρες κίνδυνος κατάψυξης, αιμόλυσης.
Η LDH εμφανίζει 5 ισοένζυμα.
LDH καρδίας
LDH ήπατος
LDH νεφρών
LDH μυών
LDH ερυθρών αιμοσφαιρίων
LD1 (τιμές 17%-27%)
LD2 (τιμές 28-38%) Βρίσκονται κυρίως στην καρδιά, ερυθρά αιμοσφαίρια, μικρότερα ποσοστά : νεφρούς, φλοιός εγκεφάλου.
 
LD3 (19%-27%)
Βρίσκονται στους πνεύμονες, σπλήνα, πάγκρεας, πλακούντας.
 
LD4 (5%-16%) – LD5 ((5%-10%) Σκελετικοί μύες, ήπαρ, δέρμα
 
Ισοένζυμο : Ένζυμο που έχει την ίδια λειτουργία με το κυρίως ένζυμο, αλλά δρα σε διαφορετικό υπόστρωμα.
 
Η LDH καταλύει ενζυματικά την μετατροπή του γαλακτικού οξέος σε πυροσταφυλικό οξύ εντός του κύκλου γλυκόλυση των κυττάρων.
Η μεγαλύτερη ποσότητα του παραγόμενου πυροσταφυλικού οξέος εισέρχεται στα μιτοχόνδρια των κυττάρων και μεταβολίζεται στον κύκλο των τρικαρβοξυλικών οξέων (κύκλος Krebs) προς παραγωγή Co2 – H2O – ενέργειας. Σε συνθήκες φυσιολογικής οξυγόνωσης του κύτταρου μικρό μόνο μέρος του παραγόμενου πυροσταφυλικού οξέος μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ με την δράση του LDH.
Στον ορό των φυσιολογικών ατόμων ανευρίσκονται κυρίως LD2 και λιγότερο LDH1. Αύξηση της συνολικής LDH με φυσιολογική κατανομή των ισοενζύμων παρατηρείται στο έμφραγμα του μυοκαρδίου, χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια, ηπατικά νοσήματα (Βλέπε Αλγόριθμο).
Η LDH είχε συνδεθεί από το 1923 (Warburg) με νεοπλασίες (αύξηση αναερόβιας γλυκόλυσης).
Σήμερα η αύξηση της LDH αποδίδεται στον ρυθμό πολλαπλασιασμού των καρκινικών κυττάρων και την ανισομερεία παροχής Ο2 στα διάφορα στάδια της μη ελεγχόμενης ανάπτυξής τους.
Έτσι, σε πρωτοπαθή ή μεταστατικό ενδοκοιλιακό ή ενδοθωρακικό όγκο η LDH αυξάνεται x 40 φορές του φυσιολογικού.
Σε όγκους εντοπισμένους αντίθετα η LDH είναι φυσιολογική.
 
 
 
Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ref.: - Βιοιατρική
- Βικιπαίδεια
- Merck Man 19th ed.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (Α.Σ.)

Το Α.Σ. του ανθρώπινου οργανισμού αποτελεί ένα πολύπλοκο δαιδαλώδες σύστημα μεταξύ των διαφόρων οργάνων, ιστών και βιολογικών αντιδράσεων, το σύνολο των οποίων καθορίζει την συνολική λειτουργία του και άμυνα των οργάνων.

Η άμυνα του οργανισμού περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά όργανα και ιστούς.

Τα πιο σημαντικά όργανα του ανοσολογικού συστήματος είναι ο μυελός των οστών και ο θυμός αδένας όπου παράγονται τα ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.

ΘΥΜΟΣ ΑΔΕΝΑΣ

Εξειδικευμένο όργανο του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού.

Στον Θυμό αδένα προκαλείται η ωρίμανση των Τ-λεμφοκυττάρων (η ονομασία τους προέρχεται από τον τόπο παραγωγής τους τον θυμό αδένα : Thymus).

Το παθολοφυσιολογικό περιβάλλον του αδένα αυτού αποτελεί ιδανικό περιβάλλον ανάπτυξης και ωρίμανσης των Τ λεμφοκυττάρων από τα προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα του οργανισμού.

Ο θυμός αδένας ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστός στους Έλληνες.

Ετυμολογικά η ονομασία του προέρχεται από την λέξη «ΘΥΜΟΣ» που σημαίνει, οργή-ψυχική επιθυμία-έντονα συναισθήματα.

Άλλη θεωρεία θεωρεί την λέξη «ΘΥΜΟΣ» προερχόμενη από το φυτό θυμάρι.

Ο Γαληνός ονομαστός γιατρός της αρχαιότητας παρατήρησε πρώτος ότι το μέγεθος του θυμού αδένα μεταβάλλεται κατά την διάρκεια της εξέλιξης, ζωής του ατόμου.

Ο θυμός αδένας κατά τα πρώτα χρόνια της εφηβικής ζωής ατροφεί κει το στρώμα του θυμού αντικαθίσταται από λιπώδη ιστό. Στην ηλικία των 75 ετών ζυγίζει μόλις 6gr (βλέπε Πίνακα 1).

ΗΛΙΚΙΑ

ΒΑΡΟΣ ΘΥΜΟΥ ΑΔΕΝΑ

Γέννηση

Περίπου 15 γραμμάρια

Εφηβεία

Περίπου 35 γραμμάρια

25 ετών

25 γρ.

60 ετών

Λιγότερο των 15 γρ.

70 ετών

5 γρ.

Πίνακας 1

Ο ΘΥΜΟΣ ΑΔΕΝΑΣ ΠΑΡΑΓΕΙ ΛΕΜΦΟΚΥΤΤΑΡΑ

(ποιεί λεμφοποίηση σε όλη τη ζωή του ανθρώπου)

Ο θυμός αδένας αποτελείται από 2 πλευρικούς λοβούς που συνδέονται μεταξύ τους. Ανατομική θέση αδένα στο 4ο πλευρικό χόνδρο, στο ύψος του κατώτερου ορίου του θυρεοειδή αδένα. Κάθε πλευρικός λοβός του θυμού αδένα αποτελείται από πολυάριθμα λοβία τα οποία συνδέονται με λεπτό ιστό. Τα πρωτογενή λοβία (μεγέθους καρφίτσας, μπιζελιού) αποτελούνται από μικρά οζίδια ή θηλάκια.

Κάθε θυλάκιο έχει διάμετρο 1-2 mm, αποτελείται από μυελώδες και φλοιώδες τμήμα που διαφέρουν μεταξύ τους κατά περιοχή.

Φλοιός του θυμού αδένα : απαρτίζεται από εκτεταμένο δίκτυο διακλαδιζομένων επιθηλιακών δικτυωτών κυττάρων που επεκτείνονται και στο μυελικό τμήμα.

Το δίκτυο αυτό σχηματίζει χιτώνα με τα αιμοφόρα αγγεία.

Ο φλοιός αποτελεί το υπόστρωμα στο οποίο αναπτύσσονται τα θυμοκύτταρα (Τ κύτταρα με κυτταρικό υποδοχέα γονιδιακής διάταξης).

 

ΜΥΕΛΟΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Περιέχει λιγότερα λεμφαειδή κύτταρα και σωμάτια του Hussall (ομόκεντρα σωμάτια με εμφάνιση κεντρικής μάζας που αποτελούνται από ένα ή περισσότερα κοκκιώδη κύτταρα και κάψουλα που σχηματίζεται από επιθηλιοειδή κύτταρα, τα οποία είναι τα εμβρυϊκά κατάλοιπα των επιθηλιακών σωλήνων οι οποίοι αναπτύσσονται έξω από τα τρίτα βρογχικά θυλάκια του εμβρύου για τον σχηματισμό του θυμού αδένα).

Στο κέντρο του μυελικού τμήματος του θυμού και υπάρχουν λίγα και μικρά σε μέγεθος αγγεία.

Το μυελικό τμήμα του θυμού αποτελεί το τελευταίο χώρο ανάπτυξης των θυμοκυττάρων που διαθέτουν ήδη Τ-κυτταρικό υποδοχέα γονιδιακής αναδιάταξης και θετικής επιλογής.

Η αιμάτωση το θυμού αδένα γίνεται από την θωρακική αρτηρία και την ανώτερη αρτηρία θυρεοειδούς.

Ο θυμός έχει νεύρωση από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα.

Ο θυμός αδένας αποτελεί το όργανο της ανάπτυξης των Τ-κυττάρων. Κάθε ελάττωμα του θυμού ανατομικό ή λειτουργικό όπως και στην ανάπτυξη των θυμοκυττάρων οδηγεί σε μεγάλου βαθμού Τ-κυτταρική ανοσοανεπάρκεια, με κλινική εμφάνιση από τα ελαττώματα σχηματισμού των Τ και Β κυττάρων του Συνδρόμου Βαρείας Συνδυασμένης Ανοσοανεπάρκειας (Severe Combined Immunodeficiency Sydrome (SCID) όπως και του συνδρόμου Di-George που αποτελεί την πιο συχνή απλασία του θυμού αδένα στους ανθρώπους.

 

S.C.I.D. – ΒΑΡΕΙΑ ΣΥΝΔΥΑΣΜΕΝΗ ΑΝΟΣΟΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Ομάδα σπάνιων γενετικών ασθενειών (σύνδρομα) που οφείλονται σε συνδυασμό ανεπάρκειας Β και Τ κυττάρων.

Τα σύνδρομα αυτά προκαλούνται από τα ελαττωματικά προγονικά αιμοποιητικά κύτταρα (πρόδρομοι των Β και Τ κυττάρων).

Αποτέλεσμα είναι η μείωση της ανάπτυξης των θυμοκυττάρων στο θυμό αδένα και ατροφία αυτού.

Το υπεύθυνο γονίδιο για το SCID ονομάζεται ADA (απαμινάση αδενίνης) και εδράζεται στο χρωμόσωμα 20.

ΣΥΝΔΡΟΜΟ di George

Γενετική διαταραχή η οποία προκαλείται από διαγραφή ενός μικρού τμήματος του χρωμοσώματος 23.

Η συγγενής αυτή ανωμαλία εκδηλώνεται σαν απλασία του θυμού ή συγγενής ανεπάρκεια αυτού.

Εμφανίζουν νοσήματα λόγω έλλειψης των Τ κυττάρων.

Επίσης άλλη λειτουργία που επιτελεί ο ΘΥΜΟΣ αδένας είναι η πρόληψη της εμφάνισης αυτό αυτοανοσίας μέσω της διαδικασίας που περιλαμβάνει της ανοσολογική μνήμη, ανοσολογική ανοχή και την μη εμφάνιση αυτό-αντιγόνων.

ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

  • ΘΥΜΩΜΑ

Όγκος του αδένα που προέρχεται από τα επιθηλιακά του κύτταρα. Εμφανίζεται σε ποσοστό 10%-15% στα άτομα που πάσχουν από Βαρεία Μυοπάθεια. Η εμφάνιση του θυμώματος συνοδεύεται από απλασία της ερυθράς σειράς. Η πίεση που ασκείται από το θύμωμα στο παλύνδρομο νεύρο, προκαλεί φλεγμονή του βρογχικού δέντρου, βήχα.

  • ΛΕΜΦΩΜΑ

Το θυμοκύτταρα παράγουν όγκους – ΛΕΜΦΩΜΑΤΑ. Τα λεμφώματα αυτά και οι λευχαιμίες των κυττάρων του θυμού ταξινομούνται στις οξείες λεμφοβλαστικές λευχαιμίες.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

COV-19 – ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Η προσβολή από CON-19 περιλαμβάνει όλα τα συστήματα του οργανισμού ακόμα και εκείνα τα οποία στερούνται επαρκούς αριθμού υποδοχέων ACE-2 (εγκέφαλος).

Οι επιπτώσεις της λοίμωξης από COV-19 στην λειτουργία της καρδιάς με ποσοστό 11,6%, είναι οι ακόλουθες :

  • Αίσθημα παλμών
  • Αίσθημα πίεσης στο θώρακα
  • Ανακοπή
  • Εργαστηριακά αυξημένες τιμές τροπονίνης και CPK.

Το σύνολο των συμπτωμάτων αυτών οφείλεται στην συστηματική φλεγμονώδη αντίδραση του οργανισμού στη λοίμωξη από τον COV-19 μαζί με τις διαταραχές που προκαλεί ο ιός COV-19 στο ανοσοποιητικό σύστημα.

Η νόσος από COV-19 εμφανίζει τα εξής στάδια :

1ο ΣΤΑΔΙΟ : Γενικά συμπτώματα κοινού κρυολογήματος που συνοδεύεται από λεμφοπενία η οποία θεωρείται και προγνωστικό σημείο.

2ο ΣΤΑΔΙΟ : Πνευμονία, χαμηλός κορεσμός αίματος σε Ο2. Επί πτώσεως του κορεσμού, κρίνεται απαραίτητη η διασωλήνωση και εισαγωγή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (Μ.Ε.Θ.).

3ο ΣΤΑΔΙΟ : Εμφανίζεται υπέρμετρη αντίδραση στη λοίμωξη φλεγμονής του COV-19 με καταστρεπτική αντίδραση όλων των οργάνων (αναπνευστικό – καρδιαγγειακό).

Από την άλλη πλευρά τα προϋπάρχοντα καρδιαγγειακά νοσήματα σε ποσοστό 23% (η συνοσηρότητα) δημιουργούν κακή προγνωστική και εξελικτική πορεία στη λοίμωξη με COV-19.

Σε μελέτες οι σοβαρά πάσχοντες από COV-19 εμφάνισαν 58,5% υπέρταση, 44% αρρυθμία, παράγοντες «κινδύνου» θεωρούνται τα καρδιαγγειακά νοσήματα που μπορεί να επιδεινώσουν την «πνευμονία» του COV-19.

Τα άτομα ειδικά με οξέα στεφανιαία σύνδρομα επί προσβολής COV-19 εμφανίζουν πολύ συχνά καρδιακή ανεπάρκεια, γενική επιδείνωση της κλινικής εικόνας τους.

Στα άτομα αυτά που εμφανίζουν καρδιαγγειακά νοσήματα η θεραπεία αντιμετώπισης του ιού με χορήγηση αντιϊκών φαρμάκων έχει επίσης παρενέργειες όπως εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας, διαταραχή ρυθμού, καρδιοτοξικότητας από την θεραπεία που χορηγείται.

Για τους λόγους αυτούς στα άτομα «υψηλού κινδύνου» η παρακολούθηση κλινική και εργαστηριακή (Η.Κ.Γ. – U/S καρδιάς – αιματολογικές εξετάσεις) πρέπει να είναι συστηματική και να γίνεται σύγκριση με Η.Κ.Γ. πριν από την έναρξη της θεραπείας).

Έχουν αναφερθεί επίσης και μόνιμες βλάβες στο μυοκάρδιο (χαμηλή τιμή κλάσματος διήθησης – υπερτροφία αριστερής κοιλίας).

Οι εξετάσεις με χρήση μαγνητικού τομογράφου έχουν συνδέσει τις υψηλές τιμές τροπονίμης που εμφανίζονται στην λοίμωξη από COV-19 με την παρουσία ίνωσης του μυοκαρδίου. Ποσοστό που αγγίζει το ¼ των νοσηλευόμενων με COV-19 εμφανίζει καρδιαγγειακές επιπλοκές και αποτελεί το 40% των θανάτων από COV-19.

O COV-19 έχει αποδειχθεί σήμερα ότι προκαλεί μυοκαρδιακές βλάβες (μυοκαρδίτιδα, επιδείνωση της προϋπάρχουσας καρδιακής βλάβης, αρρυθμίες, οξύ εμφρακτό μυοκαρδίου, αρτηριακές θρομβώσεις) ως και επιπλοκές όπως αναφέρθηκαν από την θεραπεία με φάρμακα (κυρίως αντιϊκά) κατά των ιών που χρησιμοποιούνται θεραπευτικά για COV-19.

Αν προστεθούν σε όλα αυτά οι μεταβολές που προκαλούνται στο σύστημα πήξεως του αίματος, στη λοίμωξη από COV-19 και έχουν σαν αποτέλεσμα υπερπηκτικότητα η οποία δημιουργεί θρομβώσεις – διάχυτη ενδαγγειακή πήξη- στεφανιαία σύνδρομα – αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια. Τα παραπάνω επιδεινώνονται αν υπάρχουν τυχόν μεταλλαξεις του παράγοντα Leiden ή Von Willebrand, οπότε η συνολική εικόνα επιβαρύνεται.

Η προσβολή του καρδιαγγειακού συστήματος με την εμφάνιση θρομβώσεων ενισχύεται επίσης από τον κλινοστατισμό, την αφυδάτωση του αρρώστου, τις αντιδράσεις φλεγμονής στη λοίμωξη από COV-19.

Παράγοντας Leiden: Αποτελεί διαφορετική μορφή παράγοντα V (πέντε) Προαξελερίνη, με γενετική σημειακή μετάλλαξη (αλλαγή σε ένα από τα νουκλεοτίδια στο γονίδιο που κωδικοποιεί την παραγωγή της πρωτεΐνης του παράγοντα V).

Αποτέλεσμα : αυξημένος κίνδυνος θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

Παράγοντας Von Willebrand (V.W.): Γλύκοπρωτεΐνη. Είναι συστατικό της πήξης του αίματος (συμμετέχει στη συγκόλληση των αιμοπεταλίων). Η μικρή ανεπάρκεια, η λειτουργική ανεπάρκεια του VW προκαλεί εκχυμώσεις, αιμορραγία ούλων, αιμορραγία μετά από εγχείρηση. Οι αλλαγές αυτές του VW προκαλούνται από νεοπλασματικά νοσήματα, παθήσεις κολλαγόνου, που δρουν στο ενδοθήλιο των αγγείων. Ο παράγοντας VW μεταφέρει τον παράγοντα VIII της πήξης του αίματος στο πλάσμα.

Ο τρόπος δράσης του COV-19 στη καρδιά παραμένει άγνωστος και μάλιστα αναφέρεται η σοβαρότερη εξέλιξη της προσβολής αυτής συγκριτικά με τους άλλους ήδη γνωστούς ιούς που προσβάλλουν το μυοκάρδιο. Θεωρίες αναφέρουν ότι η πρόκληση της μυοκαρδίτιδας οφείλεται στην εκτεταμένη φλεγμονώδη αντίδραση που προκαλεί ο COV-19. Άλλοι ερευνητές αποδίδουν την προσβολή της καρδιάς στους υποδοχείς ACE-2 που διαθέτει αυτή, ενώ νεκροτομικά ευρήματα έχουν καταδείξει βλάβες στα τοιχώματα των αγγείων της καρδιάς (θεωρία που υποστηρίζει την αγγειακή προσβολή και επέκταση της λοίμωξης από COV-19) αλλά και διάσπαρτη νέκρωση των κυττάρων του καρδιακού μυός.

Επίσης, αναπάντητο μένει το εξής ερώτημα :

Άτομα που έχουν αναρρώσει πλήρως από λοίμωξη COV-19 εμφανίζουν 60% φλεγμονή καρδιακού μυός. Έχουν βρεθεί σε νεκτροτομικά ευρήματα τεμαχίδια ιού στον καρδιακό μυ, ενώ εργαστηριακά ευρήματα αναφέρουν ποσοστό 10%-30% των νοσηλευόμενων με COV-19 να εμφανίζουν υψηλές τιμές τροπίνης. Στο εύρημα αυτό πιθανώς αποδίδεται η μεγάλη εξάντληση, κόπωση που διαρκεί μήνες μετά από την υποχώρηση της προσβολής από COV-19.

Η μυοκαρδίτιδα είναι νόσος που εμφανίζει συμπτώματα όπως : λαχάνιασμα – αίσθημα έλλειψης οξυγόνου – πόνος στο στήθος – πυρετό – μεγάλο αίσθημα κόπωσης αλλά μπορεί να μη εμφανίζει κανένα σύμπτωμα.

Υπολογίζεται σε ποσοστό 7% οι θάνατοι από μυοκαρδίτιδα COV-19.

Οι κοιλιακές αρρυθμίες στη λοίμωξη από COV-19 αγγίζουν το 72%. Επίσης, 36% των ατόμων που έχουν αναρρώσει από COV-19 εμφανίζουν αρρυθμίες 27 μήνες μετά την ανάρρωσή τους. Η θεραπευτική χρήση της κορτιζόνης και των ανοσοσφαιρίνων που βεβαιωμένα δρούν ευνοϊκά σε άλλες περιπτώσεις μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας εδώ αμφισβητούνται. Η χορήγηση αυτή συνιστάται να γίνεται στα νεώτερης ηλικίας άτομα που η μυοκαρδίτιδα μπορεί να έχει και αυτοάνοσο υπόστρωμα.

Η προσβολή της καρδιάς από τον ιό δημιουργεί ερωτήματα και τούτο διότι ενώ η καρδιά δέχεται αίμα από όλο το σύνολο του οργανισμού δεν διαθέτει όπως π.χ. ο εγκέφαλος «προφυλακτικά συστήματα» και έχει σαν αποτέλεσμα εύκολη μόλυνση από ιούς ειδικά στο Δυτικό ημισφαίριο όπως ιός γρίππης – Ζίκα – δάγγειου πυρετού – ιλαράς – coxsackie.

Η προσβολή της καρδιάς στην λοίμωξη από κορονοϊό που μπορεί να είναι χωρίς συμπτώματα, αλλά δημιουργεί ερωτηματικά και ανησυχία στους γιατρούς εργασίας, στους αθλητίατρους, γενικώς σε όλο τον κόσμο των αθλητών.

Μήπως χρειάζεται αυτοί οι αθλητές (θετικοί στον ιό) προσεκτική, σχολαστική παρακολούθηση;

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

Ref.: - Ελλην. Καρδ. Εταιρεία

  • Βικιπαίδεια
  • WHO

Οι αναστολείς του ACE προκαλούν διάταση αρτηριών και φλεβών μειώνοντας την πίεση του αίματος.

Τα φάρμακα αυτά ανταγωνίζονται την αγγειοτενσίνη ΙΙ που έχει ισχυρή αγγειοσυσταλτική δράση, αυξάνοντας την πίεση του αίματος και έργο καρδιάς.

Η αγγειοτενσίνη ΙΙ επίσης ελευθερώνει ορμόνες που αυξάνουν την πίεση του αίματος.

Κυκλοφορούν πολλά σκευάσματα που χρησιμοποιούνται ανάλογα με τη νόσο και την κατάσταση της υγείας του κάθε ατόμου.

π.χ. ασθενείς πάσχοντες από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, ωφελούνται με την χρήση των φαρμάκων αυτών, όπως και στην περίπτωση του Σακχαρώδη Διαβήτη με νεφρικές επιπλοκές.

ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ ΜΗΤΡΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΩΝ ACE

à Benarepril à Captoril à Enalapril à Fosinopril

à Lisinopril à Moexipril à Perindopril à Quanapril à Ramipril à Trandolaptil

Η αγγειοτενσίνη ΙΙ σχηματίζεται από την αγγειοτενσίνη Ι στο αίμα από το ένζυμο μετατοπέα της αγγειοτενσίνης (ACE).

Η αγγειοτενσίνη Ι προέρχεται από αγγειοτεντιγόνο (πρωτεΐνη που παράγεται στο ήπαρ).

Οι αναστολείς των ενζύμων μετατροπής αγγειοτενσίνη ACE (inhibitors) αποτελούν κατηγορία φαρμάκων που αναστέλλουν την δράση του ενζύμου ACE, και μειώνεται έτσι η παραγωγή αγγειοτενσίνης ΙΙ, που θα έχει σαν τελικό αποτέλεσμα διαστολή, διεύρυνση των αιμοφόρων αγγείων και πτώση της πίεσης αίματος.

Η πτώση αυτή ευνοεί την λειτουργία της καρδιάς.

Το έτος 2014 προτάθηκαν οι αναστολείς ACE για την αρχική θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης στους ενήλικες που περιλαμβάνουν ήδη άλλες 3 κατηγορίες φαρμάκων (- αναστολείς ιόντων ασβεστίου – διουρητικά θειαζίδες – αναστολείς των υποδοχέων αγγειοτενσίνης).

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

  • ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Βελτιώνει την ανεπάρκεια ελαττώνοντας το μεταφορτίο (δυνάμεις που παρεμποδίζουν την έξοδο αίματος από την καρδιά).

  • ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ

Μειώνει την συχνότητα εκδήλωσης καρδιακής ανεπάρκειας.

  • ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΦΡΑΚΤΟ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

Μειώνει ποσοστό θανάτου νέου εμφράγματος – αγγειακού επεισοδίου στις «επικίνδυνες ομάδες ατόμων».

  • ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ (Σ.Δ.)

Πρώτη εκλογή τα φάρμακα αυτά σε άτομα με Σ.Δ. που εμφανίζουν και υπέρταση.

Επίσης θεωρείται ότι η χρήση των φαρμάκων αυτών μειώνει την συχνότητα εμφράγματος και βελτιώνει την λειτουργία της καρδιάς.

  • ΝΕΦΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΪΟΥΡΙΑ

Έχει εξακριβωθεί ότι τα φάρμακα αυτά προκαλούν μείωση της πίεσης αίματος στους νεφροπαθείς. Επίσης μειώνουν την πρωτεϊνουρία προκαλώντας μείωση της ενδοσπειραματικής πίεσης διήθησης και ελέγχοντας την πίεση.

  • ΧΡΟΝΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ (Χ.Ν.Α.)

Οι αναστολείς ACE και των υποδοχέων αγγειοσενσίνης αποτελούν την πρώτη θεραπεία εκλογής για άτομα με Χ.Ν.Α. μειώνοντας την πρωτεϊνουρία και βελτιώνοντας την εξέλιξη της νοσού.

  • ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΟΝΕΦΡΙΤΙΔΕΣ

Οι αναστολείς ACE και των υποδοχέων αγγειοσενσίνης έχουν ευνοϊκή δράση στις ασθένειες την σπειραματονεφρίτιδα μειώνοντας την δραστική πίεση διήθησης και την λευκωματουρία.

  • ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΟΝΕΦΡΙΤΙΔΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΣΗ

Η χορήγηση αναστολέων που επιδρούν στα σύστημα ρετίνης-αγγειοσενσίνης εξασφαλίζει μεγαλύτερο χρόνο του μοσχεύματος στα άτομα με την μορφή αυτή της σπειραματονεφρίτιδας.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ

Η αγγειοσενσίνη ΙΙ προκαλεί άμεση αγγειοσυστολή των προτριχοειδών αρτηριολιών και των μετατριχοειδών φλεβιδίων εμποδίζονται με τον τρόπο την επαναπρόσληψη NOR-επινεφρίνης, διεγείρει την απελευθέρωση των καταχολαμίνων από την μυελώδη ……….. των επινεφριδίων, μειώνει την απέκκριση από τα ούρα Νατρίου (Na) και ύδατος (H2O), διεγείρει την σύνθεση και απελευθέρωση αλδοστερόνης, ευνοεί την υπερτροφία των μυϊκών κυττάρων των αγγείων και μονοκύτταρων της καρδιάς.

Ο μηχανισμός δράσης των ACE αναστολέων (φάρμακα) δεν είναι απόλυτα γνωστός.

Συμμετέχουν στο σύστημα ρενίνης-αγγειοτενσίνη-αλδοστερόλη αλλά η δράση αυτή δεν επηρεάζει το επίπεδο ρενίνης στο αίμα.

Οι αναστολείς των ACE όπως δηλώνει και το όνομά τους αναστέλλουν τη δράση του ενζύμου που μετατρέπει την αγγειοτενσίνη Ι à ΙΙ.

Η μειωμένη παραγωγή αγγειοτενσίνης ΙΙ προάγει την αποβολή Na δια των ούρων (νατριοδιούρηση) μειώνει την πίεση του αίματος, προλαμβάνει την δημιουργία υπερτροφίας μυϊκού ιστού των αγγείων και μονοκύτταρων αίματος.

Η τελική μείωση της αρτηριακής και φλεβικής πίεσης μειώνει το προφορτίο και μεταφορτίο του καρδιακού μυός.

Επίσης υπάρχουν στοιχεία ότι τα φάρμακα αυτά συμμετέχουν στην αποδόμηση της της βραδυκινίνης (πεπτίδιο που προκαλεί αγγειοδιαστολή).

Όλα τα σκευάσματα των φαρμάκων αυτών χορηγούνται από το στόμα (per os) εκτός από την enalapril που χορηγείται ενδοφέβια (Δ: 1.25mg/ανά 6ωρο, με ανώτερη χορήγηση 5mg/6 ώρες).

Η Lisinapril και capropril είναι οι μόνοι αναστολείς ACE που δρούν άμεσα.

Όλοι οι υπόλοιπες κατηγορίες είναι ΠΡΟ-ΦΑΡΜΑΚΑ τα οποία χρειάζονται ενεργοποίηση για να δράσουν.

Η μέγιστη πυκνότητα του φαρμάκου εμφανίζεται σε 1 ώρα μετά την λήψη.

Τα φάρμακα αυτά μεταβολίζονται στο ήπαρ (οι πρόδρομες μορφές τους) συνιστάται η χορήγηση επί ύπαρξης ηπατικής ανεπάρκειας φαρμάκου που δεν μεταβολίζεται στο ήπαρ).

Το θεραπευτικό εύρος χρήσης των φαρμάκων αυτών είναι μεγάλο.

Έτσι, εκτός από την θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης τα φάρμακα αυτά χορηγούνται στη:

  • Στεφανιαία νόσο
  • Καρδιακή ανεπάρκεια
  • Σακχαρώδης Διαβήτης
  • Χρόνια νεφρική ανεπάρκεια
  • Καρδιακές προσβολές
  • Σκληρόδερμα
  • Ημικρανίες

Συνήθως η θεραπεία με τα φάρμακα αυτά περιλαμβάνει την παράλληλη χορήγηση εντός διουρητικού φαρμάκου και φαρμάκου που δρα αναστέλλοντας τους διαύλους ασβεστίου (Channel Calcium Blocker).

Τα φάρμακα αυτά δεν πρέπει να συνδυάζονται με φάρμακα τα οποία αναστέλλουν την δράση της ρενίνης ή με φάρμακα τα οποία αναστέλλουν τη δράση υποδοχέων αγγειοτενσίνης.

Τα φάρμακα αυτά διαθέτουν καλύτερη θεραπευτική απόδοση στις νεώτερες παρά τις μεγάλες ηλικίες. Επίσης, δρουν καλύτερα στα άτομα της Λευκής φυλής συγκριτικά με την Μαύρη φυλή.

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

  • Παραξυμικός μη παραγωγικός Βήχας (1%-16% συχνότητα)

Πειραματικά δεδομένα έχουν δείξει ότι η χορήγηση μη στεροειδών αναλγητικών φαρμάκων και ασπιρίνης (500mg), βοηθάει πολλές φορές, όπως βοηθάει και η αλλαγή του λαμβανόμενου σκευάσματος.

  • Αγγειοίδημα

Σε σπάνιες περιπτώσεις ειδικότερα στη Μαύρη Φυλή, Γυναικείο φύλο, καπνιστές τα φάρμακα αυτά προκαλούν αγγειοοίδημα.

Αγγειοίδημα: Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση οιδήματος των περιοχών στο δέρμα, βλεννογόνους, εσωτερικά όργανα.

Συχνά σχετίζονται με κνίδωση.

Η εντόπιση του οιδήματος αυτού στο στόμα, λάρυγγα, τραχεία προκαλεί αναπνευστική δυσχέρεια.

Θεωρείται αλλεργικό φαινόμενο (αύξηση IgE).

Επίσης υπάρχουν μη αλλεργικές μορφές του οιδήματος αυτού (κληρονομικό αγγειοίδωμα που οφείλεται σε ανεπάρκεια συστατικών συμπληρώματος).

Το οίδημα από αλλεργικά αίτια δεν

εμφανίζει εντύπωμα με την πίεση.

  • Υπόταση

Κίνδυνος ορατός σε άτομα που πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια (συστολική πίεση κάτω των 100mmHg).

Στην ισχαιμική καρδιοπάθεια – εγκεφαλικά αγγειακά επεισόδια μεγάλες δόσεις χορήγησης διουρητικών φαρμάκων όπως και στα άτομα υπό νεοφροδιάλυση προκαλούν υπογλυκαιμία, έλλειψη Νατρίου.

  • Υπερκαλιαιμία

Εμφανίζεται κυρίως στους ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφρική ανεπάρκεια – Σακχαρώδη Διαβήτη – Χορήγηση σκευασμάτων Καλίου – Λήψη ……… primoxarde.

  • Χολοστατικός ίκτερος : Επιβάλλεται η διακοπή του φαρμάκου.
  • Αντενδείξεις χορήγησης φαρμάκων
    • Στην εγκυμοσύνη.
    • Στην λήψη παραγώγων που αναστέλλουν την ρενίνη (aliskerin).

Δεν συνδυάζονται ACΕ αναστολείς (αναστολής μετατρεπτικού ενζύμου και ARB (Angitensini Receptor Blocker – ανταγωνιστής … αγγειοτεσνίνης) και τούτο διότι ο συνδυασμός αυτών επιδεινώνει την νεφρική λειτουργία με πρόκληση υπερκαλιαιμίας.

  • Αλληλοεπιδράσεις ACE: Παρατηρείται με τη ταυτόχρονη χορήγηση με στεροειδών αναλγητικών φαρμάκων (προκαλούν μείωση δράσης ACE).

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ (ACE-Αναστολείς) ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ ΣΥΧΝΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΝΕΦΡΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΩΝ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΧΟΡΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΑΥΤΟ.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ

Υπογλυκαιμία: ορίζεται όταν η τιμή του σακχάρου πλάσματος κατεβαίνει κάτω από 72mg/dL ή 60mg/παιδιά.

Η εκτίμηση της υπογλυκαιμίας γίνεται με την τιμή σακχάρου πλάσματος και όταν υφίσταται η τριάδα Whipple:

  1. Χαμηλή τιμή σακχάρου ≤60mg/dL.
  2. Υπογλυκαιμικές εκδηλώσεις αποκαθίστανται με την χορήγηση σακχάρου
  3. Συνήθως συμβαίνει σε διαβητικά άτομα και σπάνια σε άτομα χωρίς Σ.Δ.

Η υπογλυκαιμία είναι παθολογική κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται από την σημαντική πτώση του σακχάρου αίματος.

Η υπογλυκαιμία συνοδεύεται από κλινικές εκδηλώσεις (τρόμος – αίσθημα πείνας – θόλωση διάνοιας κ.α.).

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΦΙΔΡΩΣΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ

Τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας ξεχωρίζουν σε εκδηλώσεις από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (Κ.Ν.Σ.) – ΝΕΥΡΟΓΛΥΚΟΠΕΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ που περιλαμβάνουν – Πονοκέφαλο – Διανοητική σύγχυση – Ζαλάδα – Αίσθημα κόπωσης – αδυναμία μυϊκή – Διαταραχές όρασης.

ΑΔΡΕΝΕΡΓΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ (τιμές Σ=30mg/dL) που εκδηλώνονται όταν συμβαίνει ταχεία πτώση του σακχάρου όπως: τρόμος χεριών – αίσθημα αγωνίας – ίλιγγος – ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΦΙΔΡΩΣΗ – αίσθημα θερμότητας – ερύθημα προσώπου – έκτακτες καρδιακές συστολές.

Τα νευρογλυκοπονικά συμπτώματα (τιμή σακχάρου 230mg/dL) εμφανίζονται όταν συμβαίνει προοδευτική μείωση του σακχάρου αίματος (υπόταση – κώμα – σπασμοί) ενώ τα ΑΔΡΕΝΕΡΓΙΚΑ συμπτώματα συνοδεύουν την πολύ γρήγορη ελάττωση του σακχάρου αίματος (Εφίδρωση – Τρόμος – Αίσθημα θερμότητας – Ερύθημα προσώπου – Εκτακτοσυστολική αρρυθμία καρδιάς.

Για τον ορισμό της υπογλυκαιμίας δεν μπορεί να δοθεί μία μοναδική και καθορισμένη τιμή γλυκόζης και τούτο γιατί τα γλυκαιμικά όρια για την εκδήλωση και εμφάνιση των συμπτωμάτων της υπογλυκαιμίας τείνουν να είναι μικρότερης έντασης μετά από προηγηθέντα επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπογλυκαιμίας σε κάθε άτομο, ενώ αυτά αυξάνονται σε ασθενείς με κακό γλυκαιμικό έλεγχο και σπάνια επεισόδια υπογλυκαιμίας.

Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου π.χ. τα άτομα της Σ.Δ.1 που χαρακτηρίζονται από συχνά επεισόδια υπογλυκαιμίας θα πρέπει να έχουν ένα αριθμητικό όριο, τιμή «συναγερμού» π.χ. <70mg/dL.

Επομένως κάθε άτομο διαθέτει «ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ» στην εμφάνιση της τιμής του σακχάρου του αίματός του.

Πάντως η ελάττωση του σακχάρου (Φ.Τ. 72-108mg%) προκαλεί κατά στάδια:

α) σε τιμές <21mg% μείωση έκκρισης ινσουλίνης.

β) σε τιμές <65-70mg% αύξηση έκκρισης γλυκαγόνης και αδρεναλίνης.

γ) σε τιμές σακχάρου <50-55mg% νευρογενή και υπογλυκαιμικά επεισόδια.

Πρέπει να αναφερθούν τα διάφορα φάρμακα που προκαλούν υπογλυκαιμία, όπως:

ΦΑΡΜΑΚΑ

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

·      Σαλικυλικά σε μεγάλες ποσότητες

Άγνωστος

·      Αλοπεριδόλη

Άγνωστος

·      Προποξυφάτη

·      Παρακεταμόλη

Άγνωστος

·      Αιθανόλη

Αναστολή γλυκονεογένεσης

·      Β’ αναστολείς

Αναστολή γλυκονεογένεσης

·      Ινσουλίνη

Αύξηση κατανάλωσης γλυκόζης

·      Μυκητοκτόνα

Αύξηση κατανάλωσης γλυκόζης

·      Αιφνίδια διακοπή γλυκοκορτικοειδών

Ανεπάρκεια επινεφριδίων

·      Δισοπυραμίδη

Έκκριση ινσουλίνης

·      Πανταμιδίνη

Έκκριση ινσουλίνης

·      Τριμεθυπρίμη- σουλφομεθαζόλη

Έκκριση ινσουλίνης

·      Κινίνη – κινιδίνη

Έκκριση ινσουλίνης

·      Σουλφονολουρίες

Έκκριση ινσουλίνης

·      Νεώτερες κινολόνες (Gartifluxacin)

Έκκριση ινσουλίνης

       
     
 
   

                                       
     
 
     
 
     
 
     
               
 
 
 
     
     
   
 

  • TSH: Θυρεοτρόπος ορμόνη
  • LFTs: Εξετάσεις εργαστηριακές ήπατος (χρόνος προθρομβίνης – λευκωματίνης – χολεριθρίνης – τρανσαμινάσες).
  • N. Adisson: Προοδευτική ανεπάρκεια επινεφριδίων – ανεπαρκής παραγωγή στεροειδών ορμονών.

ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Περιλαμβάνει 2 σύνδρομα:

  • Παροδική νεογνική υπογλυκαιμία.
  • Υπογλυκαιμία νηπιακής ηλικίας, παιδικής ηλικίας.

Ο έλεγχος του σακχάρου για υπογλυκαιμία είναι απαραίτητος όταν κατά την κύηση εμφανίζεται σακχαρώδης διαβήτης.

Επίσης, Υπογλυκαιμία προκαλείται από την χορήγηση προπρανολόλης για τα παιδικά αιμαγγειώματα.

Υπογλυκαιμία επίσης εμφανίζεται με την λήψη ίνδο μεθακίνης ή από χορήγηση για την αντιμετώπιση του Βοταλλείου πόρου.

Η υπογλυκαιμία στα μεγάλης ηλικίας άτομα συνήθως προκαλείται και από συνυπάρχοντα νοσήματα – θεραπεία με φάρμακα (Β – αποκλειστές – παρακεταμόλη σε μεγάλες δόσεις).

Στους ασθενείς των νοσοκομείων η υπογλυκαιμία συνήθως είναι ιατρογενής και προκαλείται από έκδηλη ή μη ανεπάρκεια των νεφρών.

Τα πιο συχνά νοσήματα που προκαλούν υπογλυκαιμία, είναι:

  • Αλκοολισμός
  • Βαρειά ανεπάρκεια ήπατος
  • Ανεπάρκεια των επινεφριδίων
  • Μυξοίδημα
  • Κακή θρέψη (στα άτομα με νεφρική ανεπάρκεια)
  • Χειρουργικές επεμβάσεις του εντέρου
  • Ολική ανεπάρκεια Υπόφυσης
  • Ινσουλίνομα.

ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

Η αληθινή συχνότητα υπογλυκαιμίας δεν είναι γνωστή.

Στατιστικά στοιχεία αναφέρουν συχνότητα 0,5% - 8,6% στους ασθενείς του Νοσοκομείου ≥65 ετών με επικράτηση στο γυναικείο φύλο.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

ΔΙΑΦΟΡΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση θα γίνει:

α) από την λεπτομερή λήψη του ιστορικού του ασθενούς.

β) από τα συμπτώματα που πιθανόν επαναλαμβάνονται.

γ) από την φυσική εξέταση τους ασθενούς.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑΣ

Επειδή κάθε άτομο αντιδρά με διαφορετικό τρόπο στην υπογλυκαιμία πρέπει να είναι γνώστης των συμπτωμάτων του. Αυτά είναι:

  1. Αστάθεια
  2. Νευρικότητα, άγχος
  3. Εφίδρωση γενική
  4. Συγχυτικά φαινόμενα, παραλήρημα
  5. Ταχυπαλμία
  6. Ζάλη , ίλιγγος
  7. Θόλωση όρασης
  8. Λιποθυμία
  9. Μη συσχετισμός κινήσεων
  10. Εφιάλτες ή κραυγές κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Ενώ η διαφορική διάγνωση γίνεται από – ψυχογενή αίτια – από ΨΕΥΔΟΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ που χαρακτηρίζεται από συμπτώματα υπογλυκαιμίας ή από υποκείμενη διάγνωση του ατόμου που δεν υποστηρίζεται από την ανεύρεση χαμηλού σακχάρου αίματος.

Η διάγνωση θα ολοκληρωθεί από:

  1. Μέτρηση γλυκόζης αίματος ≤45mg/dL. Η πλήρης αποκατάσταση εργαστηριακή και κλινική βελτιώνεται με λήψη τροφής (σάκχαρα).
  2. Μέτρηση τιμής γλυκόζης πλάσματος μετά ολονύκτια νηστεία Σ= ≤60mg/dL (μετά από 2-3 μετρήσεις διασταύρωσης αποτελέσματος).
  3. Μέτρηση γλυκόζης πλάσματος μετά 72 ώρες νηστείας Σ= ≤45mg/dL για γυναίκες και ≤55mg/dL για τους άνδρες. Η νηστεία διακόπτεται όταν εμφανίζεται υπογλυκαιμία.
  4. Ακτινολογικός – Υπερηχογραφικός – G.T.S. έλεγχος κοιλίας (νεοπλάσματα κοιλίας).

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

  • Μετρήσεις C-peptide*
  • Μετρήσεις ινσουλίνης, ACTH ορμόνης
  • Έλεγχος ηπατικής λειτουργίας
  • Αποκλεισμός φαρμάκων που δημιουργούν υπογλυκαιμία
  • Μέτρηση Β-υδροξυβουτυρικού οξέος: Εξέταση για έλεγχο διαβήτη από οξέωση, Παράγωγο κετονών

*C peptide: Χημική ένωση με 2 ή περισσότερα αμινοξέα, αποτελεί μεταβολικό προϊόν      ινσουλίνης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Υδροξυβουτυρικό οξύ <2,7mg/dL

                              +

                              ­ ινσουλίνη ορού

                              +

                              ¯ γλυκόζη ορού

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Απαραίτητη η ύπαρξη εφεδρικής ζάχαρης (στην τσέπη) στην περίπτωση εμφάνισης υπογλυκαιμίας 2-3 κουταλάκια ζάχαρης – χυμός σακχαρούχος 2 φλιτζάνια. Όταν δεν καταπίνει ο ασθενής χρήση γλυκαγόνης IM. SC (1mg – 1 μονάδα) – έλεγχος φαρμάκων.

15 γραμμάρια υδατανθράκων περιέχονται σε 2 κουταλιές της σούπας σταφίδες, 1 κουταλιά της σούπας ζάχαρης, μελιού, 1 κούπα άπαχο γάλα ή με χαμηλά λιπαρά οξέα.

Ref.: - 5-Min Clin Cons

-   Taber’s λεξ.

-   Υπογλ. Β. Λαμπαδιάρη

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ COV-19

Η ζωή μας ποτέ δεν μπορεί να ξαναγίνει η ίδια όπως ήταν δηλαδή από την πανδημία του COV-19.

Ήδη μας έχουν λείψει οι Θερμές Χειραψίες, οι φιλικές γεμάτες ζέστη χειραψίες (κτυπήματα στην πλάτη, φιλικές καρπαζιές μετά κάθε καινούργιο κούρεμα), οι Θερμές Αγκαλιές, οι πιο στενές σωματικές επαφές, και τούτο διότι επικρατεί η υποχρεωτική τήρηση απόστασης 2 μέτρων - η υποχρεωτική χρήση της μάσκας που αποτελεί απόλυτο στοιχείο πρόληψης και προσβολής από τον COV-19.

Έτσι, η υποχρεωτική αυτή απομόνωση μπορεί να δράσει αρνητικά ενεργοποιώντας εξ’ αρχής ή προϋπάρχοντα ψυχικά προβλήματα και υποβόσκουσες ψυχοσωματικές εντάσεις ή να δράσει θετικά δημιουργώντας τη περισυλλογή, την αυτοκριτική, τον εθελοντισμό, την κατανόηση.

Όλα αυτά νομίζω ότι αποτελούν την φαρέτρα των συναισθημάτων εκείνων που θα μας κρατήσουν υγιείς και συγκροτημένους μέχρι το τέλος της πανδημίας.

Μέσα στο «πνεύμα» των ημερών αυτών επίσης και η πλήρης γνώση και ενημέρωση αποτελεί θωράκιση για όλες τις δοκιμασίες.

Η αναφορά και η γνώση σε επιδημιολογικές αλλά και πρακτικές καθημερινές συμβουλές θεωρούνται απαραίτητες για τον σκοπό αυτό.

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ COV-19

Συγκέντρωση ατόμων συγχρωτισμός αποτελούν ίσως τον πιο ουσιαστικό παράγοντα εξάπλωσης του ιού.

Παράδειγμα : Αν στη συγκέντρωση υπάρχει ποσοστό 10% φορέων COV-19 αυτό θα προκαλέσει 80% διασποράς λοίμωξης του COV-19.

Φορέας : Ορίζεται το άτομο το οποίο μεταδίδει την νόσο

χωρίς να νοσεί το ίδιο

 

Ο ιός COVID-19 ανευρίσκεται στο σπέρμα και κόπρανα (γενικά στα βιολογικά υγρά, σίελος, αίμα).

Αυτό είναι αναμενόμενο διότι οι όρχεις και τα κύτταρα του εντερικού σωλήνος του ανθρώπου διαθέτουν υποδοχείς ACE-2 (οι υποδοχείς αυτοί αποτελούν την σύνδεση του COV-19 για την είσοδο αυτού στα υγιή κύτταρα). Στο εύρημα αυτό αποδίδονται και οι διάρροιες που εμφανίζονται στη λοίμωξη από COV-19. (Μεγάλος αριθμός τέτοιων υποδοχέων στο υπάρχει στο γαστρεντερικό σύστημα).

 
   

Μετά από κάθε λοίμωξη (από μικρόβιο ή ιούς) ο ανθρώπινος οργανισμός αναπτύσσει αντισώματα.

Στα άτομα που έχουν αναρρώσει από COV-19 είναι 5% αναλογία (αναλογία πολύ μικρότερη της αναμενόμενης).

Το κάπνισμα διπλασιάζει (x2) τον κίνδυνο προσβολής από COV-19.

Αυτό αποδίδεται στο ότι οι χρόνιοι καπνιστές με νοσήματα πνευμόνων (χρόνια βρογχίτιδα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια Χ.Α.Π.) έχουν μεγαλύτερο αριθμό υποδοχέων ενζύμου μετατρεπτικής αγγειοτασίνης (ACE-2) στις επιφάνειες των κυττάρων των πνευμόνων τους.

 
   

Τα άτομα της Μαύρης Φυλής έχουν x4,2 πιθανότητες μόλυνσης από COV-19 συγκριτικά με τη Λευκή Φυλή.

Επίσης, Πακιστανοί, Λατίνοι. Επίσης, οι Ισπανοαμερικανοί εμφανίζουν υψηλά ποσοστά θανάτου 40%-65%.

Τα ευρήματα αυτά αποδίδονται στις πτωχές κοινωνικοοικονομικούς λόγους : α) στις επαγγελματικές ασχολίες των ομάδων αυτών του πληθυσμού (φαρμακοποιοί, εργάτες δημοσίου τομέα, βοηθητικές εργασίες), β) στην ύπαρξη στην Μαύρη Φυλή ικανού αριθμού υποκείμενων νόσων που συνυπάρχουν (συννοσηρότητα), όπως Σακχαρώδης Διαβήτης, Αρτηριακής Υπέρτασης, Καρδιοαγγειακά προβλήματα.

Ειδικά η Μαύρη Φυλή εμφανίζει μεγάλη ευαισθησία στην εμφάνιση αρτηριακής πίεσης και των επιπλοκών της.

Η προσβολή από COV-19 στους επαγγελματίες υγείας (νοσοκόμους – γιατρούς – τραυματιοφορείς) ανέρχεται στο 11.9%.

Επίσης, ποσοστό 39% των ομάδων επαγγελματικής υγείας έχει εμφανίσει αντισώματα όπου δεν έχει διαγνωστεί ή νοσήσει.

 
   

Η παχυσαρκία η οποία προκύπτει από το λόγο = υπέρβαρος 25-29,9

Παχύσαρκος :

  • ΣΤΑΔΙΟ Ι 30-24,9
  • ΣΤΑΔΙΟ ΙΙ 35-39,9
  • ΣΤΑΔΙΟ ΙΙΙ >40

και θεωρείται νοσογόνος κατάσταση που συνοδεύεται από - Σακχαρώδη Διαβήτη (αντίσταση στις δράσεις της ινσουλίνης) – Αρτηριακή υπέρταση, νοσήματα τα οποία σαν συννοσηρότητα αυξάνουν τους κινδύνους προσβολής και κακής πρόγνωσης της λοίμωξης του COV-19.

Επίσης παράγοντας κινδύνου εκτός της παχυσαρκίας θεωρούνται :

  1. Η ηλικία > 65
  2. Άτομα με καρδιαγγειακά προβλήματα
  3. Άτομα με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα
  4. Άτομα με αιματολογικά νοσήματα.
 
   

Η ανεύρεση και η επίμονη θετικότητας του «test» διάγνωση του COVID-19 μετά την διάγνωση της νόσησης και της ανάρρωσης από αυτή. Έχει αποδειχθεί ότι δεν σημαίνει επαναλοίμωξη από τον ιό αλλά οφείλεται σε ύπαρξη μικρών τεμαχιδίων του ιού τα οποία δεν προκαλούν επανανόσηση.

 
   

Έχει αποδειχθεί να πειραματικά ότι οι διαφορές μη ελεγχόμενης αντίδρασης του ανοσολογικού συστήματος των ασθενών με COV-19 συνιστάται σε χαμηλή παραγωγή ιντερφερόνης από την κληρονομική μορφή της ανοσίας, η οποία ακολουθείται από την εμφάνισή της ο καταιγίδας έκκρισης κυττοκίνης που επηρεάζει τελείως αρνητικά της εξέλιξη προσβολής του ιού.

Η αναφερόμενη αύξηση της λοίμωξης από COV-19 στις μικρές παιδικές ηλικίες (κάτω των 4 ετών) με την εμφάνιση έντονης φλεγμονώδους συνδρομής που θυμίζει την νόσο Kawasaki δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη (χρειάζονται περισσότερα κλινικά και στατιστικά στοιχεία).

ΝΟΣΟΣ KAWASAKI : Οξεία εμπύρετος νόσος της παιδικής

ηλικίας που χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό, εξάνθημα

διόγκωση λεμφαδένων.

Η χρόνια μορφή της νόσου προκαλεί Καρδιαγγειακές

Επιπλοκές (έμφρακτο - ανευρύσματα αγγείων)

Συχνότητα νόσου : 67/100.000 στην Ιαπωνία.

Η νόσος αναφέρεται ότι έχει αυτοάνοσο υπόστρωμα.

Η καθημερινότητα περιλαμβάνει την Προμήθεια φρούτων, λαχανικών, κρεάτων για την παρασκευή των καθημερινών γευμάτων.

Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει διάφορα τρόφιμα και τον κατάλληλο χειρισμό αυτών (αφορά την θέρμανση) για την αδρανοποίηση της πιθανής μόλυνσης.

ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ COV-19

ΕΙΔΟΣ

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ

ΠΙΑΤΑ – ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΑΥΓΩΝ

70oC

ΨΑΡΙΑ

70oC

Το ψάρι είναι έτοιμο όταν ξεχωρίζει η σάρκα του από το κόκκαλο της ράχης

ΑΣΤΑΚΟΣ – ΓΑΡΙΔΕΣ – ΚΑΒΟΥΡΙΑ

Αδιαφανή εμφάνιση αλλαγή χρώματός τους

ΜΟΣΧΑΡΙ – ΓΟΥΡΟΥΝΙ – ΒΟΔΙ – ΑΡΝΙ

70oC με 3΄ διακοπή

ΚΥΜΑΣ

70-80oC

ΧΟΙΡΟΜΕΡΙ

(φρέσκο, καπνιστό)

70oC – 3΄ διακοπή

ΧΟΙΡΟΜΕΡΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΤΟ (ξαναζεσταμένο)

60-70oC

ΠΟΥΛΕΡΙΚΑ (μερίδα – τεμάχια)

70-80oC

ΑΥΓΑ

Στο σημείο που δεν ξεχωρίζει ο κρόκος από το ασπράδι

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Απαραίτητη ύπαρξη θερμομέτρου στην κουζίνα.

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

     
   
 
   
 
   

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ (Σ.Δ.) ΚΑΙ ΝΕΦΡΟΙ

Χαρακτηρίζεται από την κατάσταση εκείνη όπου η ινσουλίνη είτε δεν παράγεται αρκετά (Σ.Δ. τύπου 1) είτε δεν χρησιμοποιείται επαρκώς η εκκρινόμενη ινσουλίνη (Σ.Δ.2).

Σ.Δ.1 : Παιδική ηλικία, Νεανικός Σ.Δ. – Ινσουλινοεξαρτώμενος Σ.Δ. Το πάγκρεας δεν παράγει την αντίστοιχη ποσότητα ινσουλίνης που απαιτείται.

Σ.Δ.2 : Συνήθως εμφάνιση στην ενήλικα ζωή (μετά τα 50 έτη). Στην εκκρινόμενη ινσουλίνη αναπτύσσεται αντίσταση (αντίσταση στο τρόπο δράσης της και στις βιολογικές ιδιότητές της).

Ο Σακχαρώδης Διαβήτης προσβάλλει τα αγγεία και μάλιστα τα αγγεία των αγγείων (vasa vasorum) καθώς και τα vasa nevrorum (αγγεία νεύρων) με εκδήλωση μικρο- και μακροαγγειοπάθειας και των εκδηλώσεων από τα όργανα και συστήματα. Συνήθως οι μικροαγγειακές επιπλοκές προηγούνται των μακροαγγειακών. Τα 2/3 των ατόμων με Σ.Δ. πεθαίνουν λόγω των μακροαγγειακών επιπλοκών της νόσου.

  • ΜΙΚΡΟΑΓΓΕΙΟΠΑΘΕΙΑ
    • Αμφιβληστροειδοπάθεια
    • Νεφροπάθεια
    • Νευροπάθεια
  • ΜΑΚΡΟΑΓΓΕΙΟΠΑΘΕΙΑ
     
   
 
   

  • VASA VASORUM αγγεία των αγγείων. Μικρά αιμοφόρα αγγεία που καταστρέφονται στα τοιχώματα αρτηριακής φλέβας.

 

  • VASA NEVRORUM αγγεία των νεύρων.

Η προσβολή των νεφρών αποτελεί μέρος της μικροαγγειοπάθειας του Σ.Δ..

Ποσοστό 30% του Σ.Δ.1 και 10%-40% του Σ.Δ.2 εμφανίζουν νεφρικές βλάβες.

Οι νεφροί αποτελούν βασικά όργανα του οργανισμού του ανθρώπου, επιτελώντας πολλαπλές λειτουργίες όπως :

  1. Απομάκρυνση των άχρηστων πρωτεϊνών του μεταβολισμού δια των ούρων.
  2. Ρύθμιση έως επιπέδων ύδατος, ηλεκτρολυτών, οξεοβασικής ισορροπίας.
  3. Παραγωγή της Βιταμίνης D [1-25(ΟH)2 D3].
  4. Παραγωγή ορμονών – παραγωγή ρενίνης (ρυθμίζει της αρτηριακή πίεση – παραγωγή ερυθροποιητίνης (ρυθμίζει την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων).

Η πορεία και η εξέλιξη της νεφροπάθειας του Σ.Δ. διατρέχει ένα «σιωπηλό» υποκλινικό στάδιο το οποίο μεταπίπτει στην κλινικά έκδηλη νόσο.

Η αρχή του «υποκλινικού» αυτού σταδίου οριοθετείται στα 3 χρόνια από την εμφάνιση του Σ.Δ.1 και η μετάπτωση αυτού σε έκδηλη νόσο χρειάζεται 10-20 χρόνια.

Η προκλινική αυτή φάση χαρακτηρίζεται από αύξηση στις τιμές της σπειραματικής διήθησης (Glomenular Filtration Rate – G.F.R.) που αυξάνεται κατά 20% έως 50% συγκριτικά με φυσιολογικές αντίστοιχες τιμές του G.F.R.

G.F.R.: Glomenular Filtration Rate: ρυθμός σπειραματικής διήθησης. Φ.Τ. = 125mg/1’ και εκφράζει το ποσόν του αίματος που φιλτράρεται από τους νεφρούς. 60mL/min/1732 σώματος και μετά τα 70 έτη σημειώνεται μείωση του G.F.R.

Η εμφανιζόμενη αυτή υπερδιήθηση έχει σχέση με τον βαθμό καθώς και την επιτυχή ρύθμιση του Σ.Δ.

Παρατηρείται αύξηση του μεγέθους των νεφρών (διάγνωση με πυελογραφία ή υπερηχογράφημα) χωρίς αυτή να συνδέεται από έκδηλη παρουσία λευκωμάτων στα ούρα (λευκωματουρία).

Η διερεύνηση του σταδίου αυτού με ραδιοανοσολογικές μεθόδους αποκαλύπτει όμως διαλείπουσα αρχικά, σταθερή κατόπιν ΜΙΚΡΟΛΕΥΚΩΜΑΤΟΥΡΙΑ.

ΜΙΚΡΟΛΕΥΚΩΜΑΤΟΥΡΙΑ: Χαρακτηρίζεται έτσι η αποβολή 30-300mg λευκωματίνης/24ώρο ή 30-300μg/mL κρεατινίνη σε 2-3 συλλογές ούρων σε διάστημα 3-6 μηνών.

Η νεφροπάθεια των ατόμων που πάσχουν από Σ.Δ. (Διαβητική νεφροπάθεια) αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Paul Kimmelstiel (Γερμανός παθολογοανατόμος γεννημένος στις ΗΠΑ(1400-1470) και από τον Clifford Wilson (1906) Άγγλος γιατρός.

Η τελική ονομασία της διαβητικής νεφροπάθειας ή νόσος Kimmlstiel-Wilson αποτελεί σκλήρυνση των σπειραμάτων των νεφρών σε άτομα με Σ.Δ..

Προσβάλλεται το δίκτυο των μικρών αιμοφόρων αγγείων (μικροκυκλοφορία) των σπειραμάτων του νεφρού που είναι τμήματα του νεφρού υπεύθυνα για την διύλιση του αίματος.

Η οζώδης σπειραματοσκλήρυνση του Σ.Δ. χαρακτηρίζεται από σχηματισμό ρόζ υάλινης ουσίας στην περιοχή των σπειραμάτων της (οζώδεις μεσοτριχοειδείς βλάβες σπειραμάτων νεφρού) αγκύλης των σπειραμάτων των νεφρών, και οφείλεται στην άθροιση υλικού σε μεσάγγειο που προέρχεται από βλάβες που αποδίδονται σε μη ενζυματική γλυκοζυλίωση των πρωτεϊνών.

Η επιδείνωση της λειτουργίας των νεφρών προκαλεί την αντίστοιχη ελάττωση της G.F.R.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑ (Δ.Ν.)

  1. Ανεπαρκής έλεγχος της γλυκόζης αίματος.
  2. Μη ρυθμιζόμενη αρτηριακή υπέρταση.
  3. Σ.Δ. τύπου 1 με έναρξη πριν την ηλικία των 20 ετών.
  4. Καπνιστής ηλικίας νέας.
  5. Οικογενειακό ιστορικό διαβητικής νεφροπάθειας (έχουν αναφερθεί ορισμένα γονίδια που προδιαθέτουν για Δ.Ν. – το θέμα ερευνάται!) π.χ. γονίδιο APOL-1 (ανεύρεση αυτού σε αφρικοαμερικάνους.

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΑΣ

Ξεχωρίζουν σε 2 μορφές οι μηχανισμοί αυτοί:

Α) Αλλοιώσεις που προκαλούν μορφολογικές ή δομικές αλλαγές.

Β) Αλλοιώσεις που προκαλούν λειτουργικές διαταραχές των νεφρών.

ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

  1. Πάχυνση της βασικής μεμβράνης των τριχοειδών του σπειράματος. Διεργασία με βραδεία εξέλιξη, σχετίζεται μ την χρονική διάρκεια του Σ.Δ.
  2. Επέκταση των βλαβών της Βασικής μεμβράνης και εμφανίζουν από 2 μορφές α) Οζιδιακή, β) Διάχυτη. Συχνά συνυπάρχουν αμφότερες, καταλαμβάνουν οι βλάβες αυτές τον μεσάγγειο χώρο (ο χώρος μεταξύ των τριχοειδών αγγείων καλύπτεται από το μεσάγγειο που αποτελείται από ενδοσπειραματικά μεσαγγειακά κύτταρα και μεσάγγειο ουσία).
  3. Εμφανίζεται ίνωση του ελύτρου του Bowman.

Έλυτρο ή κάψα Bowman: Περιβάλλει τα σπειράματα των νεφρών. Αποτελείται από 2 σπειράματα à σπλαγχνικό à παρειακό, στο μεσοδιάστημα των οποίων παράγονται τα ούρα.

  1. Βλάβες στο νεφρικό σωληνάριο

Τελικό στάδιο της ανεπάρκειας των νεφρών. Το σωληνάριο γίνεται ατροφικό, λειτουργικά ανενεργό.

Η πάχυνση της βασικής μεμβράνης αποτελεί την βασική λειτουργική, μορφολογική βλάβη που χαρακτηρίζει την νεφρική ανεπάρκεια που προκαλεί ο Σ.Δ.

Θεωρίες για την αλλοίωση αυτή:

α) Δημιουργία άνοσων συμπλεγμάτων in situ που είναι αποτέλεσμα γλυκοζυλίωσης των συστατικών του κολλαγόνου της βασικής μεμβράνης η οποία αποτελεί απαραίτητο στοιχείο για την διήθηση των νεφρών.

β) Η σύσταση της βασικής είναι λαμινίνη – IV κολλαγόνο – θεϊκή ηπαρίνη – agrin – πολυσακχαρίτης, πολυμερή αυτών – σιαλικό οξύ – γλυκοσαμιογλυκάνη – λαμινίνη.

Λαμινίνη = Γλυκοπρωτεΐνη σημαντική, συστατικό της βασικής μεμβράνης. Επιδρά στον κυτταρικό σκελετό του κυττάρου, διευκολύνει την κίνηση των κυττάρων.

IV κολλαγόνο = Βασική δομική πρωτεΐνη συνδετικού ιστού. Διασπάται σε αμινοξύ.

Agrin = Πρωτεογλυκάνη προκαλεί την συνάθροιση υποδοχέων ακετυλ-χολίνης. Συντελεί στις νευρομυϊκές συνάψεις.

Σιαλικό οξύ = Παράγωγο του νευραμινικού οξέος.

Γλυκοσαμιογλυκάνη = Βρίσκονται στην εξωτερική επιφάνεια των κυττάρων. Θεμελιώδη συστατικά εξωκυττάριων θεμελίων.

ΝΕΦΡΟΙ – ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Οπιστοπεριτοναϊκά όργανα, μοιάζουν σαν φασόλια, ζυγίζει 150gr.

Μακροσκοπική εμφάνιση νεφρών :

Φλοιός με κοκκιώδη εμφάνιση στον περιβάλλοντα ινώδη κάψα και τον μυελό με ραβδωτή εμφάνιση.

Οι νεφροί περιβάλλονται από λιπώδη ιστό (λιπώδη κάψα).

ΜΥΕΛΟΣ ΝΕΦΡΩΝ : Αποτελείται από τις νεφρικές πυραμίδες, οι βάσεις των οποίων επεκτείνονται μέχρι τον φλοιώδη ιστό και αποτελούν την διαχωριστική γραμμή μεταξύ φλοιού και μυελό. Οι κάψες των Πυραμίδων κατευθύνονται στις πύλες των νεφρών δημιουργώντας τις νεφρικές θηλές που περιτριγυρίζονται από ειδικό κανάλι = που επιτρέπει την μεταφορά των ούρων στην πύελο των νεφρών.

ΦΛΟΙΟΣ ΝΕΦΡΩΝ : 5-7cm πάχος. Μεταξύ των διαμέσων τμημάτων των νεφρών ο φλοιώδης ιστός, δημιουργεί συμπλέγματα από βασικές πρωτεΐνες. Ο φλοιός των νεφρών χωρίζεται από ειδικά τμήματα τις πυραμίδες. Ο νεφρώνας αποτελεί το κύριο όργανο λειτουργικό, δομικό στοιχείο των νεφρών. Κάθε νεφρός αποτελείται από 1x106 νεφρώνες. Κάθε νεφρώνας αποτελείται από το νεφρικό σωμάτιο ή σωμάτιο Bowman ή μαλπιγγιανό και ένα σωληναριακό τμήμα που ξεκινάει από το νεφρικό σωμάτιο.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

Περιλαμβάνουν την:

  1. ΥΠΕΡΔΙΗΘΗΣΗ: Σχετίζεται άμεσα με την σωστή ρύθμιση του σακχάρου αίματος. Εμφάνιση της μεταβολικής αυτής διαταραχής είναι αποδεκτή από όλους τους ερευνητές.

Διάφορες θεωρίες αναφέρουν ότι η αύξηση της σπειραματικής διήθησης ενέχεται η γλυκαγόνη και η αυξητική ορμόνη.

Γενικά η ερμηνεία της υπερδιήθησης περιλαμβάνει:

  1. Την υπεργλυκαιμία όπου η αύξηση του σακχάρου αίματος παίζει σημαντικό ρόλο στην υπερδιήθηση σπειράματος, στην αύξηση επαναρρόφησης από τον μεταφορέα νατρίου γλυκόζης -2 (SGLT-2) που προκαλεί αυτήν και εμποδίζει την φυσιολογικό συμβαίνοντα σωληνο-σπειραματικό μηχανισμό ανατροφοδότησης. Αυτό προκαλεί ανεπαρκή τόνο αρτηριολίων και αύξηση της νεφρικής διήθησης .

Οι αλλοιώσεις που συμβαίνουν στην βασική μεμβράνη των νεφρών και χαρακτηρίζουν την Διαβητική Νεφροπάθεια και προκαλούν αύξηση της διαπερατότητας αυτής εκτός από την υπεργλυκαιμία και τις ανεξέλεγκτες μεταβολές σου σακχάρου αίματος.

Κατά διάφορες άλλες θεωρίες συμβαίνουν αλλοιώσεις της δομής και διαπερατότητας και όταν συμβούν αλλοιώσεις της δομής και διαπερατότητας της μεμβράνης αυτής που αναφέρονται:

Στο σιαλικό οξύ: (παράγωγο του νευραμινικού οξέος).

Της αγκρίνης (που συμβάλλει στη συνάθροιση πρωτεογλυκάνων υποδοχέων ακετυλοχολίνης. Λαμβάνει μέρος στις νευρομυϊκές συνάψεις.

Κολλαγόνο IV: Βασική δομική πρωτεΐνη συνδετικού ιστού. Διασπάται σε αμινοξέα.

Γλυκοσαμινογλυκάνη: Βρίσκεται στην εξωτερική επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης. Αποτελεί θεμελιώδη συστατικό εξωκυτταρικών στοιχείων.

Η υπερδιήθηση συνοδεύει την μεγέθυνση των νεφρών. Πρόωρα δομικά στοιχεία του Σ.Δ. αποτελούν η υπερπλασία και υπερτροφία των σωληνάριων του φλοιού με παράλληλη αύξηση μεγέθους νεφρών.

Στις λειτουργικές και μορφολογικές αιτίες, αλλοιώσεις αναφέρονται διάφορες θεωρίες στις οποίες εκτός από την μη καλή ρύθμιση του σακχάρου αποδίδουν τις αλλοιώσεις αυτές στο σύστημα ρενίνης – αγγειοστανίνης, στην παραγωγή κατεχολαμίνων, προσταγλαδίνων που μεταβάλλονται στον Σ.Δ. (η αύξηση των επιπέδων της προσταγλανδίνης των νεφρών μεταβάλλει τις αιμοστατικές συνθήκες του σπειράματος).

Γενικά η σπειραματική διήθηση, εξαρτάται :

  1. Από την παροχή αίματος προς τα σπειράματα του νεφρού. [αυξάνεται στα πρώιμα στάδια του Σ.Δ. (αύξηση υπερδιήθησης)].
  2. Από την συνολική περιεκτικότητα του πλάσματος σε λευκώματα (διατήρηση ωσμωτικής πίεσης σπειράματος).
  3. Από την υδροστατική πίεση στο εσωτερικό των τριχοειδών αγγείων του νεφρικού σπειράματος. Αυξομειώσεις προκαλούν ανάλογες μεταβολές της σπειραματικής διήθησης.
  4. Από την λειτουργική και συνολική επιφάνεια των τριχοειδών του σπειράματος.

ΜΙΚΡΟΛΕΥΚΩΜΑΤΟΥΡΙΑ (ΜΛΑ)

Με τον όρο αυτό ορίζεται η αύξηση της απέκκρισης λευκωματίνης (λεύκωμα μικρού Μοριακού Βάρους) με τα ούρα σε τιμές μικρότερες των 300mg/dL (μέτρηση με κλασσικές μετρητές ελέγχου).

Φυσιολογικές τιμές μικρολευκωματουρίας : 5 -10mg/dL.

Όταν σημειώνονται τιμές άνω των 10 – 12mg/dL είναι παθολογικές.

Το μέγεθος μορίου, το ηλεκτρικό φορτίο, αιμοδυναμικές καταστάσεις, επηρεάζουν τον ρυθμό αποβολής του λευκώματος.

Η φυσιολογική απέκκριση λευκωματίνης (1,5 – 20μg/min) εμφανίζει διακυμάνσεις (από ημέρα σε ημέρα ≈ 40%) και εμφανίζεται αυξημένη κατά την διάρκεια της ημέρας.

Για τον καθορισμό και αξιολόγηση της μικρολευκωματουρίας χρειάζεται 3 μετρήσεις σε χρονικό διάστημα 3 – 6 μηνών.

Η απέκκριση λευκωματίνης εμφανίζει αύξηση στα παρακάτω νοσήματα:

  • Πυρετός
  • Σωματική άσκηση το προηγούμενο 24ώρο
  • Βαρεία συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια
  • Υπεργλυκαιμία
  • Ουρολοιμώξεις
  • Υπέρταση
  • Λήψη αναστολέων ασβεστίου (Ca)
  • Εγκαύματα
  • Έμφραγμα μυοκαρδίου
  • Φλεγμονώδεις νόσοι εντέρου.

Σήμερα αναφέρεται ο πρωτεϊνικός δείκτης CKD273 για την πρόωρη εντόπιση των ατόμων με Σ.Δ. που δεν εμφανίζουν πρωτεϊνουρία και εμφανίζουν νεφροπάθεια.

CD4273: Προγνωστικός δείκτης πρωτεϊνικής φύσης. Αργή εξέλιξη χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας και Διαβητικής νεφροπάθειας.

ΟΨΙΜΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ

  • Ρυθμός σπειραματικής διήθησης (Ρ.Σ.Δ.)

Σε κάποια φάση της εξέλιξης της διαβητικής νεφροπάθειας ο Ρ.Σ.Δ. είναι αυξημένος ή και φυσιολογικός.

Κατόπιν, όταν η μικρολευκωματουρία μεταπέσει σε έκδηλη λευκωματουρία εμφανίζεται σταδιακή προοδευτική ελάττωση Ρ.Σ.Δ. και παράλληλα αυξάνεται η clearance μεγαλύτερων μορίων λευκωμάτων και IgG σφαιρίνης.

  • Λευκωματουρία

Ποσόν λευκώματος στα ούρα >250mg/24ώρου και οφείλεται στην αύξηση της διαμέτρου των πόρων στα τοιχώματα των τριχοειδών του σπειράματος (δίαυλος μεγάλων μορίων διαμέτρου >1004).

  • Υπέρταση

Οι μηχανισμοί που ενοχοποιούνται για την ανάπτυξη Αρτηριακής Υπέρτασης στη διαβητική νεφροπάθεια είναι, οι εξής :

  1. Αύξηση όγκου αίματος.
  2. Αύξηση επαναρρόφησης Na λόγω της αυξημένης ποσότητας γλυκόζης από τα εγγύς σωληνάρια. Η κατακράτηση του Νατρίου προκαλεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης.
  3. Ινσουλίνη: Η εξωγενής χορήγηση ινσουλίνης στον Σ.Δ.1 επιδρούν στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης : α) αυξάνουν της επαναρρόφηση Na, β) αυξάνουν τον όγκο του κυκλοφορούντος αίματος.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΒΗΤΙΚΗΣ ΝΕΦΡΟΠΑΘΕΙΑΣ

  1. Ρύθμιση της μεταβολικής διαταραχής

Επαναφορά κατά το δυνατόν των επιπέδων σακχάρου αίματος κοντά στα φυσιολογικά όρια.

  1. Αντιμετώπιση της Υπέρτασης

Αναστολείς ΜΕΑ (μετατρεπτικού ενζύμου αγγειοστασίνης) χορηγούνται κατά προτίμηση.

ΟΧΙ, Β αναστολείς : καλύπτουν συμπτώματα υπογλυκαιμίας.

ΟΧΙ, θειαζίδη (διουρητικά) : επιτείνουν μεταβολική διαταραχή.

ΟΧΙ, παράγωγα Μεθυλ-ντόπα : επεισόδια ορθοστατικής πίεσης.

  1. Κατάλληλη υγεινοδιαιτητική αγωγή

Περιορισμός λευκωμάτων.

Υπολογισμός θερμίδων.

Στα τελικά στάδια της νεφρικής ανεπάρκειας (χρόνια νεφρική ανεπάρκεια) ή αντιμετώπισή της, γίνεται Αιμοκάθαρση με μηχάνημα τεχνητού νεφρού, και έτσι αυξάνεται θεαματικά το ποσοστό επιβίωσης, παρενέργειες είναι : α) καρδιακά επεισόδια, β) λειτουργία της fistula (προβλήματα λόγω της υποκείμενης μακραγγειοπάθειας που χαρακτηρίζει τον Σ.Δ..

Έχει περιγραφεί επιδείνωση της αμφιβληστροειδοπάθειας όπως και της περιφερικής αγγειακής νόσου κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης.

  1. Συχνή περιτοναϊκή φορητή διάλυση

Πολύ αποτελεσματική, με λιγότερες παρενέργειες.

Γίνεται καλύτερη μεταβολική ρύθμιση (χορήγηση ινσουλίνης ενδοπεριτοναϊκά).

Κίνδυνοι λοιμώξεων – περιτονίτιδες.

  1. Η μεταμόσχευση Νεφρών, προσφέρεται σαν την τελική λύση της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας.

Τα ποσοστά διατήρησης της μεταμόσχευσης έχουν εμφανώς αυξηθεί.

Η πρόοδος ζωής των νεφρικών μεταμοσχεύσεων διαρκεί 15-20 έτη.

Μετά την «αχρήστευση» αποβολή του μοσχεύματος του νεφρού το άτομο μπορεί να επιχειρήσει και για 2η φορά μεταμόσχευση αλλά με αυξημένες δυσκολίες.

Παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την μεταμόσχευση νεφρού είναι à Μεγάλη ηλικία à Σοβαρή καρδιακή νόσος à Νεοπλασία ενεργός, με πρόσφατη θεραπεία à άνοια à αλκοολισμός.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

Ref.: - May Clinic

  • Μ. Τούντας : Μετεχ. Μάθημα - ΙΓΝΑ
  • Taber’s Λεξ.
  • Βικιπαιδεια

ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ (Σ.Δ.) ΚΑΙ ΚΥΗΣΗ (Κ) [Σ.Δ.Κ.]

Ο σακχαρώδης Διαβήτης που εμφανίζεται κατά την διάρκεια της κύησης αποτελεί μία ξεχωριστή κατηγορία σακχαρώδη διαβήτη που χαρακτηρίζεται από εμφάνιση διαταραχής της ανοχής στη γλυκόζη για πρώτη φορά κατά την κύηση.

Στην περίπτωση βέβαια που προϋπάρχει Σ.Δ.1 ή Σ.Δ.2 τότε δεν πρόκειται για Σ.Δ.Κ. αλλά για κύηση σε έδαφος Σ.Δ. που προϋπήρχε.

Η κύηση αποτελεί πάντοτε ένα πολύ σημαντικό σταθμό για την ζωή της κάθε γυναίκας.

Ειδικά στην εποχή μας όπου έχουν αυξηθεί οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και ενασχολήσεις για την επιτυχία των επαγγελματικών στόχων και οικονομικών στόχων η εγκυμοσύνη προγραμματίζεται εκ των πραγμάτων σε μεγαλύτερη ηλικία συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια.

Επίσης, σήμερα έχει αυξηθεί η απόκτηση παιδιών με την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Όλα αυτά τα παραπάνω ενισχύουν την αντιμετώπιση όλων των παραγόντων, εκδηλώσεων φυσιολογικών και παθολογικών που έχουν σαν τελικό στόχο την επιτυχή έκβαση κάθε κύησης.

Η συχνότητα του Σ.Δ.Κ. κυμαίνεται σε ποσοστό 2% - 10% και άλλους 1% - 14% του συνόλου των κυήσεων ανεξάρτητα από διαγνωστικά μέσα, εθνικότητα πληθυσμού, όπου εμφανίζεται διαταραχή ανοχής της γλυκόζης . Σχεδόν 70% ποσοστό των κυήσεων εμφανίζουν Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης (Σ.Δ.Κ.) που σημαίνει 200.000 περιπτώσεις ετησίως.

Πολλοί γιατροί συνιστούν κάθε έγκυος γυναίκα να υποβάλλεται σε έλεγχο διαγνωστικό για Σ.Δ. μεταξύ 24ης – 26ης εβδομάδας της κύησης, ειδικά όταν συντρέχουν παράγοντες κινδύνου, όπως:

  1. Ηλικία > 25ετών.
  2. Ύπαρξη παχυσαρκίας πριν από την εγκυμοσύνη.
  3. Θετικό ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό συγγενών α’ βαθμού για Σ.Δ.
  4. Εμφάνιση επιπλοκών σε προηγηθείσες κυήσεις.
  5. Ύπαρξη Αρτηριακής Υπέρτασης, δυσλιπιδαιμίας.
  6. Κατηγορίες πληθυσμών (Αμερικανική καταγωγή).

Ο έλεγχος γίνεται όπως ειπώθηκε την 24η – 26η εβδομάδα της κύησης.

Η παρακολούθηση του σακχάρου αίματος (Φ.Τ. νηστείας 216mg/dL) και παθολογικές τιμές (τυχαία λήψη > 200mg/dL) επιβάλλουν την εκτέλεση καμπύλης σακχάρου (βλέπε πίνακα 1).

ΑΙΤΙΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ Σ.Δ.Κ.

Κύρια συστατικά των τροφών μας αποτελούν οι πρωτεΐνες, τα λίπη, οι υδατάνθρακες (σάκχαρα κυρίως γλυκόζη).

Η ινσουλίνη αντιμετωπίζει την αύξηση του σακχάρου που προέρχεται από τον μεταβολισμό των υδατανθράκων.

Σε κάθε εγκυμοσύνη όμως εμφανίζεται «αντίσταση» στις δράσεις της ινσουλίνης η οποία προκαλείται από τις ορμόνες που παράγονται στον πλακούντα της εγκύου γυναίκας.

Ο Σ.Δ.Κ. εκδηλώνεται κατά το 2ο ήμισυ της κύησης, όπου το μέγεθος του πλακούντα όπως και η παραγωγή ορμονών αυξάνεται.

ΟΡΜΟΝΕΣ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑ

Ο πλακούντας μπορεί να θεωρηθεί κατ’ επέκταση ΕΝΔΟΚΡΙΝΗΣ ΑΔΕΝΑΣ που παράγει Πρωτεΐνες και Στεροειδείς Ορμόνες.

 

ΠΡΩΤΕΪΝΙΚΕΣ ΟΡΜΟΝΕΣ :

  1. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΧΟΡΙΑΚΗ ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΩΟΘΥΛΑΚΙΟΤΡΟΠΟΣ ΟΡΜΟΝΗ H.C.G.

Γλυκοπρωτεΐνη αποτελείται από 2 υποομάδες

α) LH – FSH - TSH

β) Συμμετέχει στην διατήρηση ωχρού σωματίου κύησης.

  1. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΓΑΛΑΚΤΟΝΟΣ ΠΛΑΚΟΥΝΤΑΣ (HPL)

Χοριακή σωματοτροπίνη (πεπτίδιο με ΜΤΒ 21600).

Χημικά συγγενή με αυξητική ορμόνη και προλακτίνη.

Επίπεδα που έχουν σχέση με την μάζα του πλακούντα.

Ρόλος όχι καθορισμένος μπορεί να προκαλεί μείωση των επιπέδων γλυκόζης αίματος, αύξηση των ελευθέρων λιπαρών οξέων και ινσουλίνης.

Στην προεκλαμψία η HPL ελαττώνεται, χρησιμεύει σαν δείκτης της κυκλοφορίας του πλακούντα.

  1. ΣΤΕΡΟΕΙΔΕΙΣ ΟΡΜΟΝΕΣ
  • ΠΡΟΓΕΣΤΕΡΟΝΗ : Ορμόνη κύησης ( ασκεί ανασοκαταστολή όπως και προσαρμογή μεταβολών μήτρας και κύησης. Η προγεστερόνη παράγεται επί την 8η εβδομάδα της κύησης από το ωχρό σωμάτιο της κύησης από τον πλακούντα.
  • ΩΧΡΟ ΣΩΜΑΤΙΟ ΚΥΗΣΗΣ : Η σύνθεση της προγεστερόνης εξαρτάται από την μητρική παροχή χοληστερόλης και την επάρκεια του ενζυμικού συστήματος. (Κυττόχρωμα p450). Στο πλάσμα της μήτρας η ορμόνη (96%) συνδέεται με πρωτεΐνη, μεταβολίζεται στο ήπαρ, νεφρά.
  • ΚΟΡΤΙΚΟΣΤΕΡΟΕΙΔΗ : Ενδείξεις και μόνον υπάρχουν για παραγωγή αυτών από τον πλακούντα.
  1. ΕΝΖΥΜΑ

Πληθώρα ενζύμων που παράγονται από πλακούντα (αλκαλική φωσφατάση – ισταμινάση κ.α.).

  1. ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ

Τουλάχιστον 12 πρωτεΐνες που προέρχονται από τον πλακούντα με ρόλο μη καθορισμένο (Β-γλυκοπρωτεΐνη), πλακουντιακές πρωτεΐνες Α, Β πρωτεΐνες πλακούντα (1, 5, 14, 19, 21 – ρελαξίνη ενδοθηλίου 1).

Ενδιαφέρον εμφανίζει η προστασία του εμβρύου από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας, που αναγνωρίζει το έμβρυο σαν ημίμετρο μόσχευμα αλλά με ύπαρξη προστασίας που αποδίδεται στην τροφοβλάστη όπου με ειδικούς μηχανισμούς μειώνει την δραστικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας (αναγνώριση αυτού – ανοσολογική «έκθεση», «επίθεση» κατά του κυήματος)και έτσι το έμβρυο διατηρείται.

Αυτό επιτυγχάνεται :

  1. Παραγωγή ουσιών : με ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες [προγεστερόνη, οιστρογόνα, πλακουντιακό γαλακτογόνο, κυττοκίνες, πρωτεΐνες κύησης (DP-14, SP-1)].
  2. Τα κύτταρα της τροφοβλάστης δεν φέρουν μόρια μεγίστου συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας στην εξωτερική της επιφάνεια (με τον τρόπο αυτό το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας αδυνατεί να αναγνωρίσει τον τροφοβλάστη σαν ξένο σώμα).
  3. Εμβρυϊκά κυτταρικά αντιγόνα που μπορεί να διαφύγουν του οργανισμού της μήτρας καλύπτονται άμεσα από τις ειδικές ουσίες (ινωδογόνο – βλεννοπρωτεΐνες).
  4. Το στρώμα του φθαρτού περιοχή μοναδική με μοναδικό είδος κοκκωδών λευκοκυττάρων τα οποία διαθέτουν ανοσοκατασταλτικές ιδιότητες.

Ο σκοπός της ανάπτυξης της «αντίστασης» αυτής προς τις δράσεις της ινσουλίνης αποδίδει πρόνοια της φύσης που αποσκοπεί στη διατήρηση, συντήρηση της κύησης κάτω από δυσμενείς συνθήκες (δηλαδή μη χρησιμοποίηση όλων των υδατανθράκων από την έγκυο μητέρα, που περνώντας τον πλακούντα συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εμβρύου) αλλά βέβαια στην φυσιολογική αυτή διεργασία προστίθεται :

α) Η αντίσταση προς την ινσουλίνη που οφείλεται σε γενετικά αίτια (κληρονομική διάθεση από γονίδια) αλλά και στην παρουσία αυξημένου βάρους σώματος (παχυσαρκία) πριν ή κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

β) Μετά τον τοκετό του εμβρύου και του πλακούντα παύει να υφίσταται η πηγή παραγωγής (ο πλακούντας) των ορμονών, που δημιουργούν τον Σακχαρώδη Διαβήτη της Κύησης και συνήθως κατά πλειοψηφία ο Σ.Δ.Κ. αποτελεί «παροδικό φαινόμενο» που εξαφανίζεται μετά τον τοκετό του εμβρύου.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ Σ.Δ. ΚΥΗΣΗΣ

ΜΕ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΓΛΥΚΟΖΗΣ per os 100 ή 75gr

100gr γλυκόζης

mg/dL

mol/L

Νηστείας

95

5,3

1 ώρα

180

10

2 ώρες

155

8,6

3 ώρες

140

7,8

ΤΙΜΕΣ γλυκόζης >140 80% ανιχνεύονται σαν Δ.Κ.

ΤΙΜΕΣ γλυκόζης >130 90% ανιχνεύονται σαν Δ.Κ.

100gr γλυκόζης

mg/dL

mol/L

Νηστείας

95

5,5

1 ώρα

180

10

2 ώρες

155

8,6

Η συνολική διαδικασία διενεργείται το πρωί, μετά από νηστεία 8-14 ωρών και μετά από παρέλευση τουλάχιστον 3 ημερών, ελεύθερης δίαιτας (> 150gr υδατάνθρακες ROH) και κ.φ. δραστηριότητας. Η εξέταση γίνεται με το άτομο καθιστό – χωρίς κάπνισμα σε όλο τον χρόνο.

Αν η υπεργλυκαιμία του Σ.Δ.Κ. δεν ελεγχθεί θα έχει επιπτώσεις στο έμβρυο, όπως:

  • Καθυστέρηση ωρίμανσης του.
  • Υπερβολική σωματική ανάπτυξη και βάρος του εμβρύου.

(εμφάνιση μακροσωμικού εμβρύου με βάρος σώματος άνω των 4 Kg).

Η μακροσωμία αυτή συνδέεται με την ανάπτυξη, παχυσαρκίας στο άμεσο μέλλον (παιδική, εφηβική ηλικία).

Επίσης, το μεγαλόσωμο έμβρυο έχει αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού και ασφυξίας κατά τον τοκετό.

Επίσης, εμφανίζεται στο έμβρυο υπογλυκαιμία, ίκτερος, αναπνευστική δυσχέρεια, πτώση του ασβεστίου (Ca) και (Mg) μαγνησίου.

Αλλά και για την μητέρα υπάρχουν επιπτώσεις όταν ο Σακχαρώδης Διαβήτης κύησης παραμένει χωρίς θεραπεία.

Αυτές είναι :

  • Δυσκολία τοκετού.
  • Αυξημένες πιθανότητες τραυματισμού νεογνού.
  • Πρόωρος τοκετός.
  • Προεκλαμψία.
  • Ανάγκη εκτέλεσης καισαρικής τομής.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Περιλαμβάνει την συντηρητική θεραπεία και την φαρμακευτική θεραπεία.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει:

  • Έλεγχος σακχάρου αίματος πριν από το πρωϊνό και μετά 1 ώρα από κάθε γεύμα.
  • Κατάλληλη δίαιτα που αποτελείται από τουλάχιστον 3 γεύματα ημερησίως – αποφυγή πρόχειρων ενδιάμεσων γευμάτων. Τα γεύματα να περιλαμβάνουν άμυλο με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη!!! Που απελευθερώνουν σάκχαρο τμηματικά (όπως καφέ ρύζι, φασόλια, σιταρίσιο ψωμί – φακές = όσπρια. Πολλά φρούτα και λαχανικά 5 μερίδες κάθε μέρα (80gr φρέσκα, κατεψυγμένα φρούτα, λαχανικά).

Γλυκαιμικός δείκτης 0-100 : Δείχνει αν μια τροφή ανεβάζει γρήγορα-μέτρια-αργά το σάκχαρο αίματος.

  • Άσκηση σωματική 150΄ (2-30’) την εβδομάδα με ειδική άσκηση εγκυμοσύνης. Η χορήγηση θεραπείας εφαρμόζεται μετά 2 εβδομάδες αυστηρής τήρησης δίαιτας, σωματικής άσκησης και εφόσον οι τιμές του σακχάρου παραμένουν υψηλές.
  • Φάρμακα: Χάπια per os: Metformin (1-3 φορές). Παρενέργειες Metformin – Γαστρεντερικές διαταραχές (Διάρροιες, πόνος στομάχου, απώλεια όρεξης). Μερικές φορές χορήγηση αντί της Metformin glubenclamide tabs.

Ινσουλίνη: Χορηγείται, α) σε δυσανεξία προς Metformin, β) μη καλός έλεγχος σακχάρου με χάπι, γ) μεγαλοσωμία παιδιού, πολυυδράμνιο. Η γνώση καθώς και οι χρόνοι χορήγησης της ινσουλίνης πρέπει να τηρούνται ευλαβικά από την έγκυο γυναίκα.

Στην περίπτωση που γίνεται η διάγνωση του διαβήτη της κύησης συνιστάται παρακολούθηση της εγκυμονούσης, ως εξής:

Εκτέλεση υπερηχογραφήματος στην 18-20 εβδομάδα της κύησης για έλεγχο ανωμαλιών διάπλασης εμβρύου.

Υπερηχογράφημα στις 28-32-36 εβδομάδες για έλεγχο της ανάπτυξης του εμβρύου της ποσότητας του αμνιακού υγρού, εκτός από το σύνηθες test των 38 εβδομάδων.

Η πιο κατάλληλη ημερομηνία τοκετού όταν υπάρχει Σ.Δ.Κ. είναι στις 38-40 εβδομάδες.

Αν η ρύθμιση του Σ.Δ.Κ. είναι εντός των φυσιολογικών ορίων και δεν υπάρχουν προβλήματα υγείας του εμβρύου μπορεί να γίνει ο τοκετός αργότερα.

Οπωσδήποτε καισαρική τομή ή τεχνητός τοκετός πρέπει να γίνει στις 40 συμπληρωμένες εβδομάδες κυήσεως.

Μετά τον τοκετό σημαντική είναι η σίτιση του μωρού το δυνατόν γρηγορότερα (εντός 30’ από την γέννα) και μετά ανά διαλείμματα 2-3 ωρών, ώστε να σταθεροποιηθεί η τιμή του σακχάρου του σώματος.

Ο έλεγχος του σακχάρου του μωρού αρχίζει 2-4 ώρες μετά την γέννησή του. Αν είναι χαμηλό σιτίζεται με τεχνητά μέσα

Τα φάρμακα (χάπια ή ινσουλίνη) που χορηγούνται στην εγκυμοσύνη διακόπτονται μετά την γέννα.

Καλό είναι να ελέγχεται το σάκχαρο της τεκούσας γυναίκας 1-2 μέρες μετά την γέννα και για διάστημα 6-13 εβδομάδων (για έλεγχο διατήρησης του σακχαρώδη διαβήτη και μετά την κύηση). Εκ φυσιολογικού αποτελέσματος συνιστάται ετήσιος έλεγχος σακχάρου (κίνδυνος εμφάνισης Σ.Δ.2) που αποτελεί «συνέχεια» του Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης.

Dr. ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΑΚΜΑΝΗΣ

Ref.: - Βικιπαίδεια

  • NHS: Got diabet.
  • Merck Man 19th ed.
  • May Clin.
e-genius.gr ...intelligent web software