Το Σ.Α.Κ. περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1757 σε ασθενή που είχε ανεύρυσμα αορτής, από συφιλίδα.
Το έτος 1954, ο Schechter ανασκόπησε 274 καλώς τεκμηριωμένες περιπτώσεις ΣΑΚ.
Τα αίτια τότε ήταν 40% συφιλιδικά ανευρύσματα ή από φυματιώδη μεσοθωρακίτιδα.
Σήμερα τα αίτια έχουν μεταβληθεί. Έτσι, τα κυριότερα αίτια τα οποία προκαλούν το σύνδρομο άνω κοίλης φλέβας, είναι :
Νεοπλασίες οι οποίες πιέζουν τα αγγειακά τοιχώματα του δεξιού άνω πνευμονικού λοβού και αποτελούν το 90% των περιπτώσεων. Θύμωμα ή λεμφαδενοπάθεια του μεσοθωρακίου, το λέμφωμα Burkitt’s, η βρογχοκήλη θυρεοειδή αδένα, τα ανευρύσματα αορτής, η νόσος Αδαμαντιάδη-Behcet, η ινωτική μεσοθωρακίτιδα, η σύφιλις, η φυματίωση, αποτελούν τα υπόλοιπα νοσήματα που προκαλούν Σ.Α.Κ.
Το βρογχογενές καρκίνωμα των πνευμόνων (μικρό και μη μικροκυτταρικό) αποτελεί την κυριότερη αιτία Σ.Α.Κ.
Θρόμβωση της φλέβας συμβαίνει (όχι συχνά) και οφείλεται (35%) σε χρήση ενδαγγειακών συσκευών. Η νόσος εμφανίζεται συνήθως στα 50 – 60 χρόνια.
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Σ.Α.Κ.
Δύσπνοια που ακολουθείται από οίδημα άνω άκρου, προσώπου.
Πονοκέφαλος
Διάταση ορατή των φλεβών του λαιμού, άνω κορμού, χειρών.
